NOOIT OM DE REDEN DIE IK DENK

Gisteravond kwam een buurvrouw bij mij aanbellen met de mededeling dat ze last heeft van de muziek die ik draaide. Dat kan, natuurlijk, ze woont in de portiek naast me en onze woningen grenzen aan elkaar; maar niets in deze duale wereld is zo simpel.

Ik draai niet vaak muziek, dus ze kan niet constant last hebben van mijn muziek. Als ik persoonlijk niet constant last heb van muziek van een buur en af en toe harde muziek hoor bij die buur, dan ga ik niet klagen bij die buur omdat ik kan verzinnen dat het tijdelijk is en die buur waarschijnlijk even zin heeft om iets harder dan normaal naar die muziek te luisteren. Geen probleem dus… maar voor deze buurvrouw blijkbaar wel.

Ik had de muziek overigens niet heel erg hard opstaan, gewoon normaal volume zoals normale mensen het volume hebben staan wanneer ze luisteren naar muziek in plaats van het als achtergrondruis te gebruiken. Eigenlijk zoals ik hier al 7 jaar mijn muziek draai en er heeft nog nooit een buur geklaagd. Maar zelfs als ik het één keer in de maand echt hard zou hebben opstaan, dan ga je nog niet meteen lopen klagen… lijkt mij.

Deze buurvrouw heeft ook woningtoezicht ingeschakeld omdat er een soort van ontluchtingspijp, of verwarmingspijp, van de GGD achter mijn (en dus ook haar) woning volgens haar “irritant geluid” maakt. Ik woon hier (zoals ik al zei) inmiddels 7 jaar en heb het nooit gehoord. Toen ze me er op wees hoorde ik wel een lichte constante ruis, maar niet iets dat opvalt; mij niet tenminste. De Weesperstraat, waar mijn straat haaks op staat, maakt meer herrie.

Al met al is het mij duidelijk dat het probleem niet de zuchtende pijp of de muziek die ik af en toe draai is, maar dat de buurvrouw (hoog)gevoelig is voor geluid. En dat brengt mij op een les in Een Cursus In Wonderen:

Les 5: Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk.

Ik zag dankzij de buurvrouw die les in de praktijk. Zij denkt dat ze onvrede voelt omdat er een pijp geluid maakt en omdat ik muziek draai (en misschien loopt ze zich ook wel op te vreten wanneer ik piano speel) en ze probeert die onvrede op te lossen door de mensen van woningtoezicht lastig te vallen om iets aan die pijp te doen en mij te vragen om de muziek zachter te draaien of, zoals ze voorstelde, een extra geluidswand te plaatsen voor onze gezamenlijke muur.

‘Een wandje?’
‘Ja, een wandje?’
‘Voor mijn muur, op mijn kosten, omdat jij overgevoelig bent?’
‘Ja.’
‘Mmh, laat me even nadenken, uhm, uhm… NEE!’

Ik zie wat zij doet maar zij ziet dat zelf niet. Wat ze doet is proberen de objecten waarvan zij denkt dat die het probleem zijn, de ‘uiterlijke wereld’, te veranderen, terwijl de kern van het probleem in haarzelf zit. Ze voelt onvrede omdat zij gevoelig is voor muziek en niet om, zoals zij denkt, de pijp en de muziek. De oplossing ligt nooit ‘daarbuiten’ maar altijd ‘hier binnen’.

De buitenwereld is een externe expressie van jouw eigen binnenwereld, dus elk probleem dat je ervaart als ‘extern’ is een expressie van- en een reactie op een probleem dat ‘intern’ leeft, dus in jou leeft. Je lost een slecht kapsel niet op door de haren van de spiegelreflectie te kammen. Alles is jou, jij bent dat wat je ziet en ervaart, en als dat wat jij ziet en ervaart volgens jou niet klopt, dan ligt de oplossing van dat probleem in jou en niet buiten jou.

Ik weet dat ik dit inzicht nooit aan haar verstand ga peuteren, maar het helpt mij wel om mij niet al te veel aan te passen aan iets dat letterlijk haar probleem is. Het is namelijk compleet onzinnig als alles en iedereen in haar omgeving stil en voorzichtig en in fluister toestand moet leven, alleen omdat zij ten onrechte denkt en gelooft dat het probleem buiten haar bestaat en dat dit foutief buiten haar geplaatste probleem de oorzaak van haar onvrede is.

Nu weet ik dat ik dacht onvrede te voelen omdat de buurvrouw kwam klagen, maar dat heb ik opgelost door te zien dat ik blijkbaar een extern voorbeeld nodig had om mij weer eens bewust te zijn van Les 5 in Een Cursus In Wonderen: “Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk.” Dus in plaats van wrok jegens de buurvrouw, voel ik dankbaarheid voor de herinnering.

Advertenties

Over Frits

Frits is geboren op 19 september 1965 en sindsdien woonachtig in Amsterdam, Nederland. Middels Spirituele Autolyse en Een Cursus In Wonderen doet hij zijn best om zichzelf, de wereld en het leven te doorgronden. Kort gezegd is zijn "taak" op aarde om de waarheid te vinden, een "taak" die gedoemd is te mislukken.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

6 reacties op NOOIT OM DE REDEN DIE IK DENK

  1. illusje zegt:

    Ja, geweldig, en zo wordt alles wat ik ervaar een les in het zien van mijn eigen projecties. Projecties van zonde, schuld en angst die eruit zien als buurvrouwen, en verder elke andere menselijke en niet menselijke vormen, inclusief een mijzelf lichaam, en voelen als bepaalde emoties, die we geprojecteerd hebben, teneinde ons te dissociëren van onze eigen afscheidingsgedachten.
    En ook, inderdaad, alleen de ogenschijnlijke persoonlijk denkgeest die eraan toe is dit te willen zien, kan dit enigszins begrijpen. Dit opdringen aan onze eigen projecties is als iets uitleggen aan de projecties op het filmdoek. Dat betekent ook dat als we iets uitleggen aan een ogenschijnlijk ander, we het altijd over onszelf hebben en uitleg geven aan onszelf, wat heel verhelderend kan zijn, mits we dit willen zien.

    Liked by 2 people

    • Frits zegt:

      En ik los het probleem voor die schijnbare buurvrouw ook niet op door de schijnbare problemen voor haar weg te nemen, want het zijn slechts problemen die zij ten onrechte extern projecteert en niet werkelijk buiten haar bestaan. Hierdoor lijkt het alsof ik niet aardig ben omdat ik niet minder geluid ga maken, terwijl ik juist liefde toon door gewoon geluid te blijven maken tot zij ziet dat zij haar probleem intern moet zien te verwerken.

      Liked by 1 persoon

      • illusje zegt:

        ja, even nog wat verfijnen voor mijzelf; als “ik” haar zou willen helpen door stiller te zijn vanuit schuld of angst en angst kan zich ook (heel vaak) vermommen als boosheid, wraak of als opoffering, slachtofferschap, dan is daar niemand op geen enkel niveau mee geholpen, behalve dan dat het ego dus de afscheiding in stand wordt gehouden.
        Dit vereist heel eerlijk ongecensureerd “kijken”.
        Maar er is ook een “helpen” vanuit het doorzien van dit hele egodenksysteem door er gewoon voor te passen. Vanuit die denkgeest positie kunnen heel verrassende inspirerende gedachten komen welke het resultaat zijn van de omslag in het denken van ego (de wens tot afscheiding) naar wat ECIW noemt Heilige Geest en staat voor het terug willen herinneren in Verbinding (Eénzijn).
        Hiermee is de hele ene denkgeest geholpen, ook al is dat lang niet altijd zichtbaar in een uiterlijke projectie, maar wel voelbaar als totale vrijheid binnen de waanzin van deze geprojecteerde wereld, met waanzinnige buurvrouwen en verder alles wat de waanzinnige ogen van de egodenkgeest denken en willen zien.

        Liked by 2 people

      • Frits zegt:

        Yep, illusje, helemaal correct 😀

        Liked by 1 persoon

      • mayamariah zegt:

        Leuke titel voor een nieuw blog: de waanzinnige buurvrouwen

        Liked by 2 people

  2. mayamariah zegt:

    This is the shit!!! Love you guys😎

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s