WAT IS DIT HIER NU? (DEEL 2)

Dit zou het vervolg moeten worden van de vorige blog, maar zoals zo vaak is er van alles weer veranderd. De enige werkelijke reden van deze “deel 2” is omdat een “deel 1” een tweede deel belooft.

Ik had het idee om in dit tweede deel in te gaan op de theorie van Jed McKenna, waarin hij stelt dat ‘oneindig Bewustzijn’ het enige is dat bestaat en dat dit gelijk is aan ‘perfecte Intelligentie’. Aangezien Bewustzijn alleen Bewustzijn kan zijn als het ergens bewust van is, heeft dit Bewustzijn vanuit ‘perfecte Intelligentie’ het universum gecreëerd om bewust van te kunnen zijn.

Uiteindelijk heeft het de mensheid gecreëerd dat zich niet meer bewust is van het feit dat het ‘oneindig Bewustzijn’ en ‘perfecte Intelligentie’ is waardoor ‘oneindig Bewustzijn’ verrast kan worden via de mensheid van hetgeen waarvan het bewust is, omdat die mensheid is vergeten dat het zich bewust is van iets dat het zelf heeft gecreëerd.

Maar ook dat is natuurlijk een verhaal om een vorm van zekerheid te creëren omtrent iets waarvan zelfs Jed McKenna geen idee heeft. Zoals hijzelf ook zegt, we kunnen ons bewust zijn van het noodzakelijke feit dat iets waar moet zijn en dat Waarheid bestaat, maar wat dat is, kunnen we nooit weten.

Op het moment dat we het ‘oneindig Bewustzijn’ of ‘perfecte Intelligentie’ gaan noemen, slaan we de plank al genadeloos mis. Wanneer we het niet ‘oneindig Bewustzijn’ noemen, wat uiteindelijke alleen maar een door ons verzonnen naam is, weten we niet of het überhaupt bewust is en stort dat hele verhaal in elkaar. Opnieuw staan we dan met extreem lege handen.

Daarna was ik van plan om in te gaan op de theorie van de wetenschap dat uitgaat van het idee dat dit leven op aarde in dit universum een kosmische kettingreactie is dat per ongeluk is gebeurd. Ze noemen het ‘de oerknal’ gevolgd door ‘evolutie’. Beiden zijn nog steeds theorieën en onze wetenschappers hebben er nog steeds geen enkel aantoonbaar bewijs voor. Er zijn een hoop aannames die letterlijk nergens op gebaseerd zijn wanneer je ze met een open denkgeest tegen het licht houdt.

Het zijn allemaal door ons, de mens, verzonnen verhalen om een vorm van zekerheid te creëren omtrent iets waarvan we letterlijk geen weet hebben; inclusief mijzelf; inclusief elke verlichte meester; inclusief elke wetenschapper. Dat is waarom dit niet werkelijk een ‘deel 2’ is, omdat ik dankzij het eerste deel inzie dat ik het niet weet; en aangezien er niemand is die meer kan weten dan ik, weet niemand het.

Dat klinkt extreem arrogant, alsof ik alles weet wat er te weten is, maar het klinkt denk ik iets minder arrogant als er beseft wordt dat ik niets weet en dat het onmogelijk is om iets te weten. Als dit voor mij geldt, dan geldt dat voor iedereen en of je dat nu leuk vindt of niet verandert niets aan dat simpele gegeven. Zoals Socrates al zei: “Het enige wat ik zeker weet, is dat ik niks weet.”

Dit klinkt wellicht als de absolute en totale ontkenning van alles waardoor er een complete leegte ontstaat waar niemand iets mee kan, maar het levert wel degelijk iets op. Door in te zien dat elke verklaring van het leven op aarde in dit universum slechts een verhaal is, verzonnen om een vorm van zekerheid te creëren omtrent iets waarvan we geen weet hebben, kunnen we vaststellen dat het slechts is wat het is, omdat het is wat het is. Hier heeft verder niemand ene fuck aan, maar het is het enige dat we met enige zekerheid enigszins kunnen vaststellen.

Er moet iets zijn dat waar is, iets wat we “Waarheid” zouden kunnen noemen, omdat, als er niets waar is er letterlijk niets waar is en er dus letterlijk niets kan bestaan. Aangezien er schijnbaar wel iets bestaat, want hier ben ik, daar ben jij en daar is het universum, moet dit bestaan in iets dat waar is.

Dus de stelling “Waarheid bestaat maar dat wat in Waarheid plaatsvindt, is niet waar c.q. is illusie c.q. is de Droomstaat” is (in mijn bescheiden mening) het meest ware dat ik kan verzinnen. Zodra ik ga verzinnen wat “Waarheid” is en wat hetgeen is dat schijnbaar in die Waarheid verschijnt, begeef ik mij in de Droomstaat en verzin ik compleet verzonnen verhaaltjes die geen enkele grond hebben en op niets anders zijn gebaseerd dan wat ik graag zou willen dat het is.

Feit is dat ik me alleen kan realiseren dat “Waarheid” (iets dat waar is) moet bestaan en dat er schijnbaar iets in verschijnt dat niet direct die Waarheid is, en dus niet waar is. Meer dan dat kan ik niet weten. Maar, aangezien ik ben wat verschijnt in Waarheid en dus verzonnen ben door Waarheid, en aangezien alles en iedereen dat is, moet ik weten wat er binnen die Waarheid te weten is en kan er niemand zijn die meer weet dan ik (of jij of iedereen).

Einde verhaal… einde elk verhaal… einde alle verhalen…

“Dat is het einde, dat doet de deur dicht
Daar zijn geen woorden voor.
Ja, dat is tra-la-la-la-la-la-la.”

(“Dat is het einde” – Stuif es in; © Tony Bass)
Advertenties

Over Frits

Frits is geboren op 19 september 1965 en sindsdien woonachtig in Amsterdam, Nederland. Middels Spirituele Autolyse en Een Cursus In Wonderen doet hij zijn best om zichzelf, de wereld en het leven te doorgronden. Kort gezegd is zijn "taak" op aarde om de waarheid te vinden, een "taak" die gedoemd is te mislukken.
Dit bericht werd geplaatst in Geen categorie. Bookmark de permalink .

Een reactie op WAT IS DIT HIER NU? (DEEL 2)

  1. illusje zegt:

    ,,, dat wat zich “ik” noemt moet wel de ontkenning zijn van wat “Waar” is…
    “We” leven derhalve in de ontkenning van “Waar”. “Ik” ben “onwaar”. Resulterend in het uitbreiden van onwaarheid, waardoor “Waar” verdwenen (vergeten) lijkt. Aangezien onwaarheid en Waar niet samen gaan kan onwaarheid zichzelf alleen als onwaar ervaren en kan Waar zichzelf niet ervaren, omdat non-dulisme (Waar, Eén)) zichzelf niet kán en hoeft te ervaren, want voor ervaren is twee nodig en waarom zou Eén, twee willen zijn. Om zichzelf te ervaren? Nee. dat is onzin, want iets wat zichzelf wil ervaren is al geen “Waar” meer en dus onwaar en onwaar kan zichzelf niet als “Waar” ervaren.

    Er lijkt echter wel een brug te zijn tussen onwaar en Waar, iets wat beide kan waarnemen.
    Die zogenaamde brug is tevens de onvermijdelijke aantrekkingskracht van “Waar, Eén”, een onvermijdelijke aantrekkingskracht waar tegen gevochten zal worden zolang onwaar als “Waar” wordt gezien, of zolang onwaar wil dat “Waar” in onwaar verandert.
    Pas als het moegestreden geloof: “onwaarheid” onvermijdelijk de natuurlijk aantrekkelijkheid van “Waar, Eén” toelaat zal “onwaarheid” zijn onnatuurlijke aantrekkingskracht verliezen en verdwijnen, omdat het er nooit was. Zoals “Waar, Eén” ook niet beschreven kan worden, omdat het buiten elk begrip van ervaren valt…

    Liked by 2 people

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s