SPIRITUELE AUTOLYSE, HOE DOE JE DAT?

Men vraagt mij best wel vaak: “Ik wil Spirituele Autolyse doen, maar ik weet niet hoe?” Mijn antwoord is meestal iets in deze richting:

Schrijf op wat jij gelooft of denkt dat waar is en doe alsof je het aan iemand anders probeert duidelijk te maken. Blijf dit doen totdat je er absoluut van overtuigd bent dat wat je hebt geschreven absoluut waar is en je er abslouut van overtuigd bent dat die ander het absoluut begrijpt.

Vaak krijg ik dan alsnog de reactie: “ik weet niet hoe ik dat moet doen.” Die reactie is bullshit en komt niet voort uit het niet weten, maar komt voort uit angst en onzekerheid. Iedereen heeft op school geleerd om te schrijven en als je even je best doet kun je best wel een verzonnen “lezerspubliek” verzinnen.

Mijn onderwerp was de globale samenzwering van de Illuminati en hun doel “De Nieuwe Wereldorde” en mijn verzonnen “lezerspubliek” was in eerste instantie de mensen die mijn allereerste artikel lazen in het maandblad “Exposure Magazine” (link naar de Nederlandse vertaling van het Engelstalige artikel), daarna de mensen die mijn ingezonden brieven in Het Parool lazen (link naar een bloemlezing van de Parool Brieven), daarna de mensen die mijn website www.snips.nl bezochten en als laatste jij die dit hier nu leest.

Toen ik begon met schrijven wist ik niet of iemand ooit zou lezen wat ik schreef, maar als er iemand bestond die het zou lezen, dan schreef ik het voor die persoon. Dat is (Spirituele) Autolyse. Ik ben in 1991 begonnen met op te schrijven wat ik geloofde dat waar was om vanaf dat punt verder te zoeken naar wat waar is. Ik schreef zonder wakker te liggen van de mogelijkheid dat ik iets nieuws kon ontdekken dat iets wat ik eerder geloofde zou tegenspreken. Het gaat namelijk niet om jouw of mijn waarheid, het gaat er om of het waar is.

Noot: Voor alle duidelijkheid. Toen ik begon met schrijven bestond de term “Spirituele Autolyse” nog niet. Jed McKenna heeft de term verzonnen en gepubliceerd in zijn eerste boek “Spiritual Enlightenment, The Damnedest Thing” (2002) en ik heb dat pas gelezen in 2007; maar terugkijkend moet ik vaststellen dat ik Spirituele Autolyse heb gedaan zonder te weten wat het was of hoe het moest.

Houd tijdens het schrijven altijd in gedachten dat iets dat absoluut waar is, waar moet zijn voor iedereen onder alle omstandigheden. De kans dat jouw waarheid daaraan voldoet, is miniem, maar je blijft het proberen en je blijft het opschrijven aan welk publiek je dan ook verzonnen hebt. Schrijf enkel om iets te vinden wat waar is. Schrijf niet om er zelf beter van te worden, schrijf niet om er iets mee te bereiken, schep geen verwachtingen vooraf… Ga het gewoon doen.

Het probleem is namelijk niet dat iemand die Autolyse wil gaan doen, niet weet hoe het gedaan moet worden, het probleem is dat die persoon zichzelf wijsmaakt dat hij niet weet hoe het gedaan moet worden. Hij maakt zich dat wijs omdat hij bang is te falen, bang is om het verkeerd te doen, bang is dat de uitkomst niet zal zijn wat hij graag wil dat het zal zijn.

De vraag is: wil je wakker worden of wil je bang blijven? Mij maakt het geen reet uit, maar het lijkt mij een gezond idee om op te houden met jezelf in de zeik te nemen. Als je Autolyse wilt gaan doen, dan moet je het gewoon gaan doen. Kies een onderwerp, kies een publiek en ga gewoon aan de slag. Ga schrijven! Houd op met jezelf wijsmaken dat je niet weet hoe je het moet doen, want dat is een smoes om er maar niet aan te beginnen… omdat je bang bent. Fuck bang zijn! Ga schrijven!

(Voor meer info over Spirituele Autolyse en zelfonderzoek: www.autolyse.nl)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

BEZIGHEIDSTHERAPIE

Het menselijk leven is bezigheidstherapie. Ik maak hier onderscheid tussen mensen en dieren, omdat de meeste dieren simpelweg bestaan en doen wat ze doen zonder daarbij het idee te hebben dat het anders moet zijn of ooit anders zal zijn. De mens gelooft dat er problemen zijn die opgelost moeten worden, de mens denkt dat het niet goed is en anders zou moeten zijn, de mens doet dingen om er voor te zorgen dat het in de toekomst ‘beter’ zal worden.

Zoals ik in eerdere blogs heb gezegd, weet niemand waarom het is zoals het is. We kunnen alleen schijnbaar vaststellen dat het schijnbaar is zoals het schijnbaar is… en dit (de schrijver maakt een weids gebaar waarmee hij de omgeving aanduidt) is dat. Schijnbaar is er de schijnbare noodzaak ontstaan om deze Droomstaat te creëren en schijnbaar moesten er mensen zijn die deze Droomstaat kunnen ervaren. Maya is de architect van de Droomstaat en Ego is de bezigheidstherapeut die ons van alles laat doen om ‘dat wat schijnbaar zo is omdat het is’ te veranderen en te verbeteren.

Dit ervaren van de Droomstaat kan alleen wanneer er directe interactie is en interactie vereist wrijving en ongemak. Wanneer de Droomstaat wordt doorzien als ‘Droomstaat’, dan is er geen directe interactie meer, omdat bij alles wordt ingezien dat het ‘bullshit’ is. Wanneer je ‘weet’ dat wat je ervaart niet ‘echt waar’ is, dan is er geen wrijving of ongemak en is de ervaring voorbij.

Het is een feit dat iedereen, elke mens, nu op dit moment, kan zien dat het allemaal niet waar is. Dit vereist een simpele actie, namelijk: neem de tijd en de rust om te onderzoeken of het allemaal ‘echt waar’ is. Om dat te voorkomen, zorgt Maya (de architect van de Droomstaat) ervoor dat Ego (de bezigheidstherapeut) de mensen bezighoudt zodat zij niet de tijd en de rust hebben om heel even te stoppen, een stap achterwaarts te doen en te zien dat het allemaal niet ‘echt waar’ is.

De beste bezigheid, zo heeft Ego kunnen vaststellen, is een bezigheid die drama, bezorgdheid en angst oplevert. Er is voor ieder wat wils:

Voor de ene mens is het ’t immigratieprobleem, voor de ander de opwarming van het milieu of de overbevolking. Of de verschillende religies waarbij ‘mijn’ religie beter is dan ‘hun’ religie, ‘mijn’ God beter is dan ‘hun’ God. Of gewoon de mensen van een ander ras, met een andere kleur, een andere politieke overtuiging, die een bedreiging vormen voor ‘mijn’ cultuur. Of de wereldwijde samenzwering ter stichting van de Nieuwe Wereldorde, de demonische doelen van banken en monetaire instellingen, de dreiging of ontkenning van buitenaards leven, shape-fucking-shifting reptilians…

… on and on and fucking on.

Er is voor ieder mens een probleem dat nooit werkelijk opgelost zal worden of een dreiging van een ramp die nooit werkelijk zal plaatsvinden. Het is bezigheidstherapie met als enig doel het bezig blijven met het oplossen van het probleem en niet het komen tot een oplossen van het probleem zelf. Heel soms krijgen we een bot toegeworpen en mogen we iets oplossen, maar dit levert altijd weer een nieuw probleem op waarmee we weer jaren voort kunnen.

In mijn geval (als samenzwering onderzoeker) was het doel niet het voorkomen en tegenwerken van de wereldwijde samenzwering (zoals ik dacht en hoopte) maar het blijven onderzoeken van de samenzwering zodat ik niet de tijd en de rust zou hebben om heel even te stoppen, een stap achterwaarts te doen en te zien dat het allemaal niet ‘echt waar’ is. (Wat ik stiekem toch heb gedaan.)

Ten opzichte van de samenzweerders (die er schijnbaar ‘echt’ zijn) is het doel niet de Nieuwe Wereldorde en een wereldregering, maar is het doel om te blijven samenzweren zodat ze niet de tijd en de rust hebben om heel even te stoppen, een stap achterwaarts te doen en te zien dat het allemaal niet ‘echt waar’ is.

De milieu activisten denken dat ze actie voeren om het milieu te redden, maar ze zullen nooit het milieu redden. Ze zullen alleen maar bezig zijn met tot in eeuwigheid van dagen actie te voeren zodat zij niet de tijd en de rust hebben om heel even te stoppen, een stap achterwaarts te doen en te zien dat het allemaal niet ‘echt waar’ is.

Het patroon mag duidelijk zijn, voorstanders en tegenstanders van alle zaken zitten allemaal in hetzelfde schuitje en Ego sticht af en toe een brandje om ons maar bezig te houden. Alle mensen zijn bezig om het bezig zijn, zodat zij niet de tijd en de rust hebben om heel even te stoppen, een stap achterwaarts te doen en te zien dat het allemaal niet ‘echt waar’ is.

De bedoeling van de Droomstaat (als ik zo vrij mag zijn een bedoeling te hallucineren) is om deze Droomstaat zo lang mogelijk te laten doorsudderen. Dat kan alleen als zo min mogelijk mensen doorkrijgen dat het een Droomstaat is en de enige methode om dat voor elkaar te krijgen, is er voor zorgen dat zij geen tijd hebben om na te denken. Met ander woorden: Houd de mensen bezig zodat ze zichzelf dom houden.

Het menselijk leven is alleen maar bezigheidstherapie. We zijn bezig om het bezig zijn en niet om iets te bereiken, te veranderen of te verbeteren… omdat er niets te bereiken, te veranderen of te verbeteren is. Niemand is bezig om zijn ideaal te verwezenlijken of zijn doel te bereiken, aangezien dat niet de bedoeling is. Het is letterlijk allemaal Maya’s bullshit en zij wil dat het zo lang mogelijk blijft stinken… en dat kan alleen als zoveel mogelijk mensen haar shit serieus nemen.

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

DE GRAP

De grap van dit leven op aarde is dat niets waar is en daardoor in principe alles mogelijk is. Net zoals in tekenfilms en Hollywood films alles mogelijk is wat verzonnen kan worden (dankzij de techniek en de onwaarheid van dat wat verzonnen is), zo is ook in het schijnbare dagelijkse leven alles mogelijk wat verzonnen kan worden. En als je gelooft dat het waar is, dan is het opeens schijnbaar waar en gebeurt het schijnbaar allemaal echt.

Of dit nu iets positiefs is als “alles is liefde” en “de mensheid is inherent goed”, of iets schijnbaar negatiefs als “de Illuminati controleert alles en wil een wereldregering en een Nieuwe Wereldorde” of “de wereldpolitiek wordt gecontroleerd en gereguleerd door shapeshifting reptilians“, maakt niets uit. Als je het gelooft, dan is het schijnbaar waar omdat alles wat je kunt bedenken mogelijk is.

UFO’s? Natuurlijk! Waarom niet? Big Foot? Monster van Loch Ness? Vliegende draken? Vampieren? Zombies? Natuurlijk! Waarom niet? Alles is mogelijk omdat niets waar is en als je het kunt verzinnen en er daadwerkelijk absoluut in gaat geloven, dan is het waar voor jou en volgens jou schijnbaar waar voor iedereen.

Het is Maya’s Droomland en de enige functie van dit Droomland, is de schijnbare entiteiten die er schijnbaar in leven te laten geloven dat het allemaal echt waar is. Ze moeten geloven dat wat ze geloven zo ontzettend echt waar is dat ze het zullen verdedigen tegenover iemand anders die gelooft dat wat hij gelooft zo ontzettend echt waar is dat hij het zal verdedigen tegenover iemand anders die gelooft dat iets anders echt waar is.

En dat terwijl niets waar is… dat is de grap die eigenlijk helemaal niet grappig is. Het enige voordeel van deze grap is dat de grap zelf ook niet waar is, maar dat gelooft bijna niemand.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

WAT IS DIT HIER NU? (DEEL 3)

Gezien het gegeven dat ik niet kan weten wat dit hier nu is, noch dat iemand anders kan weten wat dit hier nu is, kan ik twee dingen doen. Ik kan rusten in het feit dat ik niet weet wat dit is en gewoon maar zien wat er gebeurt, of ik kan voor mezelf een werkbare hypothese verzinnen voor wat dit hier nu is en mijzelf wijsmaken dat het waar is; bij wijze van spreken een zelfopgelegde cognitieve dissonantie ontwikkelen.

De eerste optie, rusten in wat is, is de minst vermoeiende en de meest saaie; de tweede, zelf verzinnen wat dit is en net doen alsof dat waar is (terwijl ik weet dat dit niet zo is), is de meest vermoeiende maar wellicht de minst saaie.

De vraag lijkt te zijn welke van de twee je kiest, ware het niet dat er (in mijn bescheiden mening) niet werkelijk een keuze is. Ik vermoed, hallucineer, dat het te maken heeft met de aard van het beestje — het lichaam-geest-systeem — wat het wordt. Het is ook niet aan mij om te zeggen of te beslissen welke hypothese of leefmethode het beste is.

Ikzelf, dat wil zeggen, dit lichaam-geest-systeem, rust voornamelijk in wat is, wat heel saai en letterlijk ‘vervelend’ kan zijn (als in: ik verveel me), en ik maak mezelf wijs dat dit allemaal werkelijk iets is wanneer ik interactie heb met de schijnbare mensen en wereld om mij heen. Het laatste kost mij soms zoveel energie dat ik daarna vaak een dag nodig heb om weer op krachten te komen, dus ik heb niet al te veel interactie met schijnbare andere mensen.

Het volgende is de door mij aangenomen hypothese over wat dit hier nu is:

Er is alleen ‘dat wat is’ dat ik het liefst ‘Waarheid’ noem. Alles wat daarin schijnbaar verschijnt — het leven op aarde in het universum — is een verbeelding of projectie in die Waarheid. Die Waarheid is niet een entiteit, het is niet letterlijk ‘iets’. Het is oneindig, tijdloos en ruimteloos. Het is alles en niets en overal en nergens, maar het is het enige dat is, ook al weet ik niet wat het is. Het is ‘dat wat is’ en ik label het ‘Waarheid’.

Waarom? Omdat dit me een goed idee lijkt op dit moment. Het punt blijft dat ik niet weet wat het is en ik weet zelfs niet zeker dat het is, maar aangezien er een illusie en Droomstaat in verschijnt, vermoed ik en neem ik aan dat er iets moet zijn waarin dat alles verschijnt, en dat noem ik ‘dat wat is’ of ‘Waarheid’ — maar in principe kun je het noemen wat je wilt, er is letterlijk niets en niemand die dat enige fuck kan schelen.

Ikzelf, zoals ik al zei, rust in wat is, in absolute saaiheid en mijzelf vervelend, en wanneer ik jou of iemand anders tegenkom, dan doe ik net alsof jij en die andere persoon bestaat. Wellicht geloof jij, of die ander, dat we allemaal echt waar zijn en dat hetgeen we samen meemaken echt waar is en echt gebeurt, maar ik ben me er ten alle tijden bewust van dat dit (voor mij) niet zo is.

Dit is (voor mij) de meest werkzame methode, aangezien ik het fysiek en mentaal niet kan opbrengen om mij 24 uur per dag wijs te maken dat dit hier nu, dit leven op aarde in dit universum, werkelijk een tastbare realiteit is; aangezien ik er absoluut van overtuigd ben dat dit niet zo kan zijn.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

WAT IS DIT HIER NU? (DEEL 2)

Dit zou het vervolg moeten worden van de vorige blog, maar zoals zo vaak is er van alles weer veranderd. De enige werkelijke reden van deze “deel 2” is omdat een “deel 1” een tweede deel belooft.

Ik had het idee om in dit tweede deel in te gaan op de theorie van Jed McKenna, waarin hij stelt dat ‘oneindig Bewustzijn’ het enige is dat bestaat en dat dit gelijk is aan ‘perfecte Intelligentie’. Aangezien Bewustzijn alleen Bewustzijn kan zijn als het ergens bewust van is, heeft dit Bewustzijn vanuit ‘perfecte Intelligentie’ het universum gecreëerd om bewust van te kunnen zijn.

Uiteindelijk heeft het de mensheid gecreëerd dat zich niet meer bewust is van het feit dat het ‘oneindig Bewustzijn’ en ‘perfecte Intelligentie’ is waardoor ‘oneindig Bewustzijn’ verrast kan worden via de mensheid van hetgeen waarvan het bewust is, omdat die mensheid is vergeten dat het zich bewust is van iets dat het zelf heeft gecreëerd.

Maar ook dat is natuurlijk een verhaal om een vorm van zekerheid te creëren omtrent iets waarvan zelfs Jed McKenna geen idee heeft. Zoals hijzelf ook zegt, we kunnen ons bewust zijn van het noodzakelijke feit dat iets waar moet zijn en dat Waarheid bestaat, maar wat dat is, kunnen we nooit weten.

Op het moment dat we het ‘oneindig Bewustzijn’ of ‘perfecte Intelligentie’ gaan noemen, slaan we de plank al genadeloos mis. Wanneer we het niet ‘oneindig Bewustzijn’ noemen, wat uiteindelijke alleen maar een door ons verzonnen naam is, weten we niet of het überhaupt bewust is en stort dat hele verhaal in elkaar. Opnieuw staan we dan met extreem lege handen.

Daarna was ik van plan om in te gaan op de theorie van de wetenschap dat uitgaat van het idee dat dit leven op aarde in dit universum een kosmische kettingreactie is dat per ongeluk is gebeurd. Ze noemen het ‘de oerknal’ gevolgd door ‘evolutie’. Beiden zijn nog steeds theorieën en onze wetenschappers hebben er nog steeds geen enkel aantoonbaar bewijs voor. Er zijn een hoop aannames die letterlijk nergens op gebaseerd zijn wanneer je ze met een open denkgeest tegen het licht houdt.

Het zijn allemaal door ons, de mens, verzonnen verhalen om een vorm van zekerheid te creëren omtrent iets waarvan we letterlijk geen weet hebben; inclusief mijzelf; inclusief elke verlichte meester; inclusief elke wetenschapper. Dat is waarom dit niet werkelijk een ‘deel 2’ is, omdat ik dankzij het eerste deel inzie dat ik het niet weet; en aangezien er niemand is die meer kan weten dan ik, weet niemand het.

Dat klinkt extreem arrogant, alsof ik alles weet wat er te weten is, maar het klinkt denk ik iets minder arrogant als er beseft wordt dat ik niets weet en dat het onmogelijk is om iets te weten. Als dit voor mij geldt, dan geldt dat voor iedereen en of je dat nu leuk vindt of niet verandert niets aan dat simpele gegeven. Zoals Socrates al zei: “Het enige wat ik zeker weet, is dat ik niks weet.”

Dit klinkt wellicht als de absolute en totale ontkenning van alles waardoor er een complete leegte ontstaat waar niemand iets mee kan, maar het levert wel degelijk iets op. Door in te zien dat elke verklaring van het leven op aarde in dit universum slechts een verhaal is, verzonnen om een vorm van zekerheid te creëren omtrent iets waarvan we geen weet hebben, kunnen we vaststellen dat het slechts is wat het is, omdat het is wat het is. Hier heeft verder niemand ene fuck aan, maar het is het enige dat we met enige zekerheid enigszins kunnen vaststellen.

Er moet iets zijn dat waar is, iets wat we “Waarheid” zouden kunnen noemen, omdat, als er niets waar is er letterlijk niets waar is en er dus letterlijk niets kan bestaan. Aangezien er schijnbaar wel iets bestaat, want hier ben ik, daar ben jij en daar is het universum, moet dit bestaan in iets dat waar is.

Dus de stelling “Waarheid bestaat maar dat wat in Waarheid plaatsvindt, is niet waar c.q. is illusie c.q. is de Droomstaat” is (in mijn bescheiden mening) het meest ware dat ik kan verzinnen. Zodra ik ga verzinnen wat “Waarheid” is en wat hetgeen is dat schijnbaar in die Waarheid verschijnt, begeef ik mij in de Droomstaat en verzin ik compleet verzonnen verhaaltjes die geen enkele grond hebben en op niets anders zijn gebaseerd dan wat ik graag zou willen dat het is.

Feit is dat ik me alleen kan realiseren dat “Waarheid” (iets dat waar is) moet bestaan en dat er schijnbaar iets in verschijnt dat niet direct die Waarheid is, en dus niet waar is. Meer dan dat kan ik niet weten. Maar, aangezien ik ben wat verschijnt in Waarheid en dus verzonnen ben door Waarheid, en aangezien alles en iedereen dat is, moet ik weten wat er binnen die Waarheid te weten is en kan er niemand zijn die meer weet dan ik (of jij of iedereen).

Einde verhaal… einde elk verhaal… einde alle verhalen…

“Dat is het einde, dat doet de deur dicht
Daar zijn geen woorden voor.
Ja, dat is tra-la-la-la-la-la-la.”

(“Dat is het einde” – Stuif es in; © Tony Bass)
Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

WAT IS DIT HIER NU? (DEEL 1)

Dit is verder voor niemand van belang. Het is slechts iets wat ik zelf wil opschrijven. Ik wil voor mezelf duidelijk proberen te krijgen wat dit leven op aarde in dit universum nu precies is. Wat is mijn mening hierover? Aan welke “kant” sta ik?

Ik weet natuurlijk al wat mijn mening is, hoe ik het zie, maar ik wil het duidelijk opschrijven zodat ik er naar kan kijken, omheen kan lopen, en zo nodig kan verbranden als het bullshit blijkt te zijn. In principe is het genoeg om te weten dat het niet waar is. Het is een illusie en een illusie is niet waar, dus over een illusie hoef je niet lang na te denken om te beslissen dat het een illusie is, waarna je het kunt wegleggen, of verbranden, om weer verder te gaan.

En toch ga ik het er over hebben!

In Een Cursus in Wonderen wordt dit leven op aarde in dit universum een “nietig dwaas idee” genoemd waarom wij vergaten te lachen. In principe is dat ook weer genoeg om te weten, want waarom zou je energie gaan steken in een nietig dwaas idee? Het enige antwoord hierop is ‘omdat ik dat ga doen’, want het punt waar ik nu even naar wil kijken is het volgende:

Het nietig dwaas idee is wat er gebeurde vóór het een schijnbare fysieke vormgegeven realiteit werd. Er is eerst het idee, daarna het geloven in het idee (het vergeten er om te lachen) en vervolgens de schijnbare fysieke vormen; het universum, de aarde, het leven op aarde, jij en ik. Dat dit allemaal op hetzelfde moment (nu) gebeurt, gebeurde en gebeurd is, doet er even niet toe, aangezien we hier nog steeds met een schijnbare tijdlijn te maken hebben.

In Een Cursus in Wonderen wordt gedaan alsof dat “nietig dwaas idee” een vergissing was, er wordt niet op ingegaan waarom dat idee ontstond en er wordt zelfs geïmpliceerd dat wijzelf dat dwaze idee hebben ontwikkeld en dat ‘God’ (dat wat ik ‘Dat wat IS’ noem) er niets mee te maken zou hebben.

Dat is nogal simplistisch geredeneerd, aangezien ‘God/Dat wat IS’ het enige is dat werkelijk is. ‘God/Dat wat IS’ is Waarheid en ook nog eens de enige Waarheid, de rest is letterlijk niet. ‘God/Dat wat IS’ is oneindig, grenzeloos, eeuwig Bewustzijn dat zich dus bewust moet zijn van alles. En oneindig, grenzeloos, eeuwig Bewustzijn zou zich niet bewust zijn van een nietig dwaas idee? Dat gaat er bij mij simpelweg niet in.

Volgens Een Cursus in Wonderen dachten wij dat we als afgescheiden entiteiten zouden kunnen bestaan (wat niet mogelijk is) en daarom moeten wij ons herinneren dat dit een dwaas idee was en een onmogelijk idee én dat het daarom nooit is gebeurd.

Ik begrijp dit in de context van het leerproces, maar ik denk zelf dat de redenatie van Een Cursus in Wonderen, ten opzichte van de oorzaak van dat dwaze idee van afscheiding, onjuist is. Het is een, door wie dan ook, verzonnen verhaal en methode — een zeer goede, bruikbare en functionele methode — dat gebruikt kan worden om te ontwaken in de Droomstaat (niet uit de Droomstaat), maar het is niet een waar verhaal.

Om te beginnen is ‘God/Dat wat IS’ het enige dat is, dus als er al een idee van afscheiding is ontstaan, dan is dat ontstaan in het bewustzijn van ‘God/Dat wat IS’, aangezien God/Dat wat IS’ oneindig, grenzeloos, eeuwig Bewustzijn is en het enige dat is. Er is geen andere plek waar dat nietig dwaas idee heeft kunnen opkomen.

Dus het was ‘God/Dat wat IS/Oneindig Bewustzijn’ dat dit dwaze idee had waardoor er uiteindelijk een schijnbaar fysiek universum is ontstaan, en het was ‘God/Dat wat IS/Oneindig Bewustzijn’ dat schijnbaar vergat te lachen.

Hierdoor ontstaat een nieuw probleem, aangezien ‘God/Dat wat IS/Oneindig Bewustzijn’ niets anders is dan absoluut perfecte intelligentie (in principe is het absoluut perfecte alles). Het is niet mogelijk dat ‘God/Dat wat IS/Oneindig Bewustzijn’ een vergissing maakt en het is niet mogelijk dat ‘God/Dat wat IS/Oneindig Bewustzijn’ vergeet te lachen om zijn eigen dwaas idee.

Hieruit kan ik niet anders dan concluderen dat het niet een dwaas idee was en niet een vergissing. Het was de bedoeling dat dit idee werd uitgevoerd en het is niet de bedoeling — als we al kunnen spreken van een werkelijke bedoeling, wat ik betwijfel; maar anyway — het is volgens mij niet de bedoeling dat we om dit dwaze idee (dat niet dwaas is) gaan lachen, aangezien het schijnbaar de bedoeling is dat dit leven op aarde in dit universum uitgespeeld wordt.

Waarom? Misschien omdat het op het moment dat het idee opkwam een goed idee leek? Of misschien gewoon: waarom niet? Het belangrijkste punt blijft nog steeds dat ‘God/Dat wat IS/Oneindig Bewustzijn’ nog steeds onveranderd het enige is dat is, dus ook al wordt het idee uitgespeeld in dualiteit, dat maakt het nog steeds niet waar.

Ontwaken uit de Droomstaat en herinneren wat je werkelijk bent is wellicht, gezien vanuit het perspectief van ‘God/Dat wat IS/Oneindig Bewustzijn’, vals spelen. In “Deel 2” hoop ik hier nog wat verder op in te gaan, ik wil de blogs niet al te lang maken (als het even kan).

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

SPIRITUELE VERLICHTING

Spirituele verlichting, als we die term willen gebruiken, is één ding, één iets, en dat is het einde van de identificatie met dat wat je niet bent maar altijd geloofde te zijn. Dat wat je niet bent is dat lichaam, die geest, dat denken, dat geloven, dat personage… kortom: dat ego.

Spirituele verlichting is niet een staat van zijn dat je kunt bereiken. Het is niet iets dat je kunt zijn of worden, het is de overgang van identificatie met het lichaam/ego naar einde van die identificatie. Het ene moment geloof je een lichaam met een geest te zijn en het volgende moment weet je dat dit niet zo is — die overgang kunnen we ‘spirituele verlichting’ noemen en het is het enige dat we spirituele verlichting kunnen noemen.

Zolang je nog gelooft dat je hier bent als lichaam, als ego, dan ben je niet spiritueel verlicht, en wanneer er geen identificatie meer is met dat lichaam, dat ego, dan is er niets om spiritueel verlicht te zijn. Na ‘spirituele verlichting’ is het lichaam een lege huls, een kostuum, dat gebruikt wordt om te bewegen en schijnbaar te bestaan in de Droomstaat, maar het heeft niets te maken met wat je werkelijk bent.

Spirituele verlichting heeft niets te maken met eeuwig gelukkig zijn of een beter leven verkrijgen, omdat het niets te maken heeft met wat jij gelooft te zijn in de Droomstaat. Geluk en een beter leven, maar ook ongeluk en een kut leven, zijn ervaringen in de Droomstaat. Alle ervaringen in de Droomstaat zijn, zonder uitzondering, onderdeel van de illusie van een werkelijkheid en vanzelfsprekend niet waar.

Spirituele verlichting lost niet je problemen op, maar het is de naam, de omschrijving, van het punt waarop de oorzaak van al je problemen letterlijk volledig wordt verwijderd… en de oorzaak van al je problemen ben jijzelf. Met andere woorden: jouw problemen worden niet opgelost, maar jij lost op in de vorm van het einde van jouw identificatie met wat je geloofde te zijn maar nooit bent geweest.

Elke andere beschrijving van spirituele verlichting is bullshit. Elk gesprek over spirituele verlichting waarbinnen sprake is van een ‘ik’ die verlicht is of een ‘ik’ die verlicht zou kunnen worden, is een gesprek dat ik liever niet meer wil aangaan.

Spirituele verlichting houdt letterlijk het einde van het persoonlijke en de persoon in, er is dan geen sprake meer van een ‘ik’. Helaas komen we er in de dualistische Droomstaat niet onderuit om binnen een gesprek die ‘ik’ te gebruiken, maar na spirituele verlichting zul je daar geen werkelijke waarde aan hechten of je er mee identificeren.

Elk ander idee dan het bovenstaande idee over spirituele verlichting is een vals idee dat is ontsproten uit het grote sprookjesboek van Maya.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen