MAYA, EGO EN DE REBELLEN

Het Onbewuste is tijdloos en slaat alles op wat er ooit gebeurd is en ervaart het alsof het nu gebeurt. In het Onbewuste is het een permanente “Groundhog Day” waar alles wat opgeslagen wordt voortdurend tegelijk nu gebeurt en niets ooit vergeten wordt.

Elke gebeurtenis, elke herinnering, elk gevoel, elke emotie, alles wat ooit heeft plaatsgevonden, alle kennis, elk friggin’ detail, alles wat ook maar enigszins bedreigend is voor de Droomstaat, wordt in het Onbewuste omgezet tot een Rebel. Deze Rebellen weten alles en zijn alles, maar zij zitten gevangen in het Onbewuste en willen naar boven, naar het Bewuste, om de WAARHEID te preken.

Ego is hun gevangenisbewaarder die zijn best doet om die Rebellen in bedwang te houden. Ego weet niet waarom hij dat doet, Ego kan van zichzelf en uit zichzelf niets en volgt alleen maar orders. Ego staat onder controle, onder bevel, van Maya die, op haar beurt,  een illusionaire werkelijkheid creëert voor het Bewuste om in te leven, waardoor het Bewuste wordt afgeleid van de rebellen in het Onbewuste en de kennis die zij bezitten.

Hieruit kun je al opmaken dat een gevecht tegen Ego een zinloos gevecht is, omdat Ego niet de ‘schuldige’ is; Maya is de ‘schuldige’. Maya creëert de illusie van gescheidenheid en dualiteit, maar het meest lullige van het geheel is dat jijzelf de Schepper van Maya bent. Jij creëert Maya, Ego en de gevangenis. Hoe en waarom dat zo is, dat weten de Rebellen, maar die zitten opgesloten in het Onbewuste en zien alleen heel af en toe kans om een berichtje naar het Bewuste te sturen.

Dus, zo denk je wellicht, de enige manier om te weten wat er gaande is, is door de Rebellen te bevrijden. Maar, hoe bevrijd je de Rebellen? Dat doe je niet, want dat kun jij niet. Maar door zelfonderzoek te doen, door de vragen “WAT is dit?” en “WAT ben ik?” serieus te beantwoorden, kunnen de Rebellen zichzelf misschien bevrijden en kun jij je realiseren dat WAARHEID is — niet wat WAARHEID is maar dat WAARHEID is.

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

PERSOONLIJKE NOOT #13

Dit is een persoonlijk therapeutisch artikel dat ik alleen schrijf als onderdeel van  mijn persoonlijke Autolyse. Ik moet dit opschrijven en publiceren, omdat dit de enige methode is om ‘genezing’ te genereren. Het is letterlijk voor niemand anders bedoeld dan mijzelf, en ik meen het dan ook serieus dat niemand het hoeft te lezen.

Ik wil beginnen met een quote van Medical Doctor John E. Sarno uit zijn boek ‘The Devided Mind’. Ik heb het zelf vertaald, aangezien zijn boeken medisch gezien schijnbaar te controversieel zijn om vertaald te worden.

“Woede, letsel, emotionele pijn en verdriet gegenereerd in de kindertijd blijft een heel leven bij je , want er is niet zoiets als tijd in het onbewuste. Gevoelens ervaren in het onbewuste, op elk moment in het leven van een persoon, met inbegrip van de kindertijd, zijn permanent. Fysiek, seksueel of emotioneel misbruik zullen grote hoeveelheden van pijn en verdriet achterlaten. Het niet ontvangen van voldoende emotionele steun, genoeg warmte en liefde, maar ook overmatige discipline of onredelijke verwachtingen, zullen eveneens resulteren in woede, verdriet en pijn, misschien nooit gevoeld als kind, maar voor altijd aanwezig in het onbewuste.”

Het boek van John E. Sarno gaat over psychosomatische aandoeningen die volgens hem — en ik geloof hem — worden veroorzaakt omdat het Onderbewuste (het ego) hiermee wil voorkomen dat de woede, verdriet en pijn die permanent aanwezig zijn in het Onbewuste (het innerlijke kind) zich bewust openbaart in het Bewuste (het super-ego) dat we als lichaam en acties manifesteren in de openbaarheid.

Los van “fysiek, seksueel of emotioneel misbruik” en “overmatige discipline of onredelijke verwachtingen” is mij het bovenstaande allemaal gegeven… dus: I am Fucked! Het gevolg hiervan is chronische rugpijn en een shitload aan andere klachten die zich tijdens mij gehele leven en ook nu weer aandienen. Het kiezen van een nucleaire ontploffing als avatar is ongetwijfeld een onbewuste uiting geweest van de ongekende woede die dat onbewuste innerlijke kind heeft opgepot in de 51 jaar van zijn bestaan.

Elke genezing begint met de juiste diagnose, en de diagnose is dat, gezien mijn waardeloze jeugd en ouders die niet werkelijk in staat waren om kinderen op te voeden, mijn innerlijke kind (om maar eens gebruik te maken van deze afzichtelijke definitie) elk recht heeft om woedend te zijn. Een alcoholistische vader, ruziënde ouders, gebrek aan steun, interesse en liefde, en ga zo maar door, dat is mijn jeugd geweest. Ik kreeg eten en drinken en had een plaats om te slapen, en dat was het dan wel; en voor de rest mocht ik doen wat ik wel of niet wilde doen… mijn ouders hadden of geen tijd, of geen energie, of gewoon geen zin om interesse te tonen voor wat mij bezighield.

Ter verdediging van mijn moeder moet ik toegeven dat ze, gezien de omstandigheden (alcoholistische man, and nowhere to go), haar best heeft gedaan. Maar dat verandert niets aan het feit dat ik hier nu zit met een permanent woedend kind en een ego die dat probeert te onderdrukken zodat mijn super-ego de schone schijn kan ophouden dat ik een evenwichtige volwassen man ben.

Nou — Fuck it! — dat ben ik dus niet. Als mens, als lichaam-geest-constructie, is er niets evenwichtig aan ‘mij’ en deze lichaam-geest-constructie kan verschillende methoden gebruiken om dat te uiten. Ik ‘kies’ schijnbaar voor fysieke kwalen gelardeerd met periodes van depressie, maar ik vermoed dat ik ook een seriemoordenaar had kunnen worden of iets anders dat extreem destructief is.

In feite is er niet iets in mijn verleden gebeurd dat een positieve en constructieve voedingsbodem kan zijn voor een succesvol leven. Vanaf het moment van de conceptie was ik fucked en de jaren die daarop volgden pleurden er alleen maar meer shit bovenop. Het is een wonder dat ik nog enigszins vriendelijk functioneer en dat het enige dat ik er aan heb overgehouden die chronische rugpijn en depressies zijn.

Voor nu even tot zo ver.

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

DE KUDDE

Voor Ego om te geloven dat het ’t lichaam is en om jou er van te overtuigen dat jij het Ego bent dat ’t lichaam is, waardoor jij gelooft het lichaam te zijn, heeft Ego schijnbare ‘andere mensen’ nodig om te bewijzen dat het bestaat. Door zich te verbinden met anderen kan het zich er middels reflectie en projectie van overtuigen dat het IS. Dat is de reden waarom een ‘mens’ het altijd nodig vindt om onderdeel te zijn van een kudde.

Die kudde kan een grote kudde zijn, zoals de Nederlandse kudde, of een kleinere kudde die een sub-kudde is van een grote kudde, zoals de linkse kudde, de rechtse kudde, de groene kudde, de alternatieve kudde, de rap kudde, de heavy-metal kudde, de familie kudde, de werk kudde, et cetera. Om het gevoel te hebben dat we ‘mens’ zijn, dienen we ons, naast de identificatie met ons lichaam, ergens extern mee te identificeren.

Dit kudde-gedrag komt niet voort uit de wil of de wens ergens bij te horen, maar eerder uit de angst om nergens bij te horen. Ego doet ons geloven dat het ergens bij horen, het geaccepteerd worden door een kudde, ons mens maakt. Dit betekent dat, wanneer we nergens bij horen, wanneer we het gevoel hebben uitgesloten of misschien zelfs uitgestoten te worden, we wellicht geen mens zijn.

Hierdoor zou er de volgende vraag op kunnen komen:

‘Als ik niet mens ben, wat ben ik dan?’

Het stellen en het serieus willen beantwoorden van de vraag ‘Wat ben ik?’, leidt onherroepelijk naar de verdwijning van die schijnbare ‘IK’ en leidt onherroepelijk naar de realisatie dat jij niet dat lichaam bent. Na die realisatie zul je niet meer de noodzaak voelen om bij een kudde te horen, omdat het compleet gestoord is om een kudde te gebruiken om te bewijzen dat je iets bent wat je niet bent en nooit bent geweest.

Vanzelfsprekend kun je je wel aansluiten bij een kudde, wanneer je dat leuk vindt of vermakelijk vindt, maar je zult de acceptatie door zo’n kudde nooit meer verwarren met het bewijs dat jij je lichaam of dat Ego bent. Bovendien zul je nooit meer kunnen geloven dat je een inherent onderdeel bent van die kudde en dat die kudde een noodzakelijkheid is voor jou om te kunnen bestaan. Je zult de kudde zien als een tijdelijk onderkomen, niet werkelijk van belang maar leuk voor nu.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

IK BEN DROOM

Na een onrustige nacht na een onrustige (beetje depressieve) paar dagen, werd ik vanochtend wakker met iets wat ik al ‘wist’ maar nog niet zo letterlijk had ervaren. Als deze schijnbare realiteit vergelijkbaar is met een droom, dan is het leven (het ZIJN) ‘dromen’ (een activiteit) en is alles in dat leven ‘droom’, inclusief mijzelf: IK ben DROOM.

De nacht was een aaneenschakeling van halfslaap en half wakker zijn met flarden dromen over iets dat nog niet gebeurd is maar in de planning staat (een barbecue, in de droom/halfslaap een picknick) waarin ik gesprekken voerde met de mensen die dan (wanneer die barbecue doorgaat) aanwezig zullen zijn. In principe was IK in gesprek met (mij)ZELF over de schijnbare realiteit en wat dat betekent voor die IK. De uitkomst was, ook voor mij, bijzonder.

Als ik ’s nachts slaap en droom, dan is er alleen de droom. De hoofdpersoon, degene waarmee ik mij identificeer in de droom en die lijkt op mijn ‘dagelijkse ik’ is niet wie ik werkelijk ben, maar een droomfiguur. Ikzelf slaap en ben geen onderdeel van de droom, ik ben ‘dat’ waarin de droom plaatsvindt. Ik stuur de droom niet op een actieve manier, de droom gebeurt in mij en vindt schijnbaar spontaan plaats, dus ik kan niet zeggen dat ik de droom zelf droom. Er is alleen de droom en er vindt dromen plaats, er is geen ‘ik’ die dat doet; er is geen dromer.

Nu kun je stellen dat het mogelijk is om lucide te dromen, waarbij jij je bewust bent dat je droomt en jij de droom bewust kunt sturen. Het enige probleem bij zo’n stelling is dat ook het lucide dromen in de droom plaatsvindt en ook gedroomd wordt. Er wordt gedroomd dat de hoofdpersoon in de droom zich bewust is van het dromen en vervolgens droomt dat hij de droom bewust stuurt. Lucide dromen is nog steeds dromen en er is nog steeds geen werkelijke dromer die actief en bewust droomt.

Zo is dit ‘dagelijkse leven’, volgens mijn persoonlijke en directe ervaring, vergelijkbaar met een droom. Het is in feite dromen zonder dat er sprake kan zijn van een dromer, omdat de droom, net als tijdens het nachtelijke dromen, slechts plaatsvindt in ‘iets’, maar waarbij dat ‘iets’ geen actieve rol heeft. Dit ‘iets’ is vanuit het dromen gezien een aanname. Wij, in de droom als onderdeel van de droom, zijn ons niet bewust van dat ‘iets’ tenzij we lucide dromen en ons bewust zijn van het dromen; maar dan nog is dat ‘iets’ een aanname, aangezien het lucide dromen, het wakker zijn terwijl we dromen, nog steeds onderdeel van de droom is en nog steeds dromen is.

Het enige wat ik, als lichaam-geest-identificatie in de droomstaat met zekerheid kan vaststellen is dat ik BEN, ik BESTA. Wanneer ik in de droom ontwaak en ‘lucide’ de droom ervaar als dromen (wat ‘mijn’ ervaring is) dat kan ik niet meer met zekerheid vaststellen dat ik BEN, dat ik BESTA, omdat ik eveneens onderdeel van het dromen ben en vanzelf de droom ben. IK ben DROOM.

Vanuit ‘ik als droom’, als onderdeel van het dromen, kan ik geloven dat er een dromer is die wel echt bestaat, maar dat is een aanname en niet per se waar. Het is enige wat ‘ik’ als onderdeel van het dromen kan aannemen is dat het dromen plaatsvindt in ‘iets’ dat schijnbaar bestaat. Zeker weten doe ik dat niet.

Aangezien alles wat ‘ik als droom’ meemaak het dromen is, is alles het dromen, is alles droom en ben ik droom. Dit houdt automatisch in dat, wanneer er werkelijk ontwaken uit de droom plaatsvindt, de hoofdpersoon die bestond tijdens het dromen, net zoals na het ontwaken uit de nachtelijke droom, niet meer bestaat, en er alleen nog dat ‘iets’ is waarin het dromen schijnbaar plaatsvond. Dit ‘iets’ is niet de dromer tijdens het dromen en is vanzelfsprekend niet een dromer wanneer er ontwaking heeft plaatsgevonden… er was alleen dromen en er was niemand die het deed.

Enfin, ik werd wakker na een onrustige nacht, verrassend goed uitgerust en best wel blij, met het inzicht en de directe ervaring dat dit leven dromen is en dat ik droom ben. De rest, zoals waar het dromen in plaatsvindt, is speculatie en niet echt van belang. Dit is dromen en ik ben droom… en na het ontwaken — wat niets met mij te maken heeft, want ‘ik’ word niet wakker, niemand wordt ooit wakker, er is ontwaken — is er niets gebeurd, want het was een droom.

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

PAUL HEDDERMAN

Voor de broodnodige variatie maar eens een video. Erg duidelijk (IMHO).

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

EGO DE PARASIET

Vanaf het moment dat ik me bewust ben van mijn bestaan ben ik ik. Die ik is mijn ik omdat mij vanaf het begin is verteld dat ik die ik ben, dus ik ben vanzelfsprekend die ik en het is mijn ik. Het is niet jouw ik want jij hebt een eigen ik. Dit is mijn ik en dat is wat ik ben, en die ik moet ik verdedigen tot in den dood.

Dat is wat Ego mij doet geloven en dat is wat Ego iedereen doet geloven. Maar Ego is niet ‘iets’, Ego is een gedachte en kan mij niet iets doen geloven tenzij ik zelf geloof dat het werkelijk waar is. Ego is bovendien slechts één gedachte die ooit een keer geloofd is en alles waarin geloofd wordt bestaat schijnbaar ‘echt’. Dat ene Ego, die ene gedachte, is als een parasiet die het lichaam overneemt en dat lichaam doet geloven dat het dat Ego is, en die parasiet wordt van ouder op kind overgedragen.

Je wordt geboren met die parasiet en het enige wat die parasiet hoeft te doen om zijn bestaan te verwerkelijken is jou er van te overtuigen dat jij die parasiet bent. Hiervoor gebruikt de parasiet je ouders en je omgeving, die je vanaf dag één aanleren dat jij jij bent en zij zij en dat dat. Het klinkt misschien gek dat jouw Ego jouw ouders gebruikt om jou er van te overtuigen dat het jouw Ego is en dat jij dat bent, maar dat is alleen zo als je er van uitgaat dat iedereen een eigen Ego en dus een eigen parasiet heeft. Dat is niet zo, dat is ook wat Ego ons wil doen en doet geloven.

In feite is er maar één Ego, één parasiet, en deze bestaat uit één gedachte die ooit serieus is genomen. Een parasiet is iets buiten ons dat ons schijnbaar overneemt, maar alleen als we dat toelaten, wat automatisch betekent dat we dit kunnen terugdraaien en ‘genezen’ kunnen worden. Ik ben niet dat Ego, ik ben niet die ik die ik dacht te zijn, ik ben niet die parasiet die me van alles laat geloven en van alles laat doen… en jij bent dat ook niet. In absolute waarheid is er niets buiten ons, buiten jou, buiten mij, en bestaat dat Ego, die parasiet, niet.

Inzien dat je niet dat Ego bent, niet die parasiet, maar dat dit Ego, die parasiet, zich in je genesteld heeft, in wat jij gelooft te zijn dankzij dat Ego, en je heeft overgenomen — met andere woorden: een externe invloed is die niets met jou te maken heeft — kan al extreem bevrijdend werken. Als het een externe invloed is, niet van jou is en niets met jou te maken heeft, dan kun je er dus iets tegen doen.

Wat? Hoe? Vertel?

Kijk er naar, observeer het, en zie werkelijk in dat jij dat niet bent. En wanneer je ziet dat jij dat niet bent, dan kunnen je ophouden met het luisteren naar wat Ego je vertelt te doen en vertelt te geloven. Ego zal door blijven kletsen, maar je luistert dan niet meer en neemt het niet meer serieus… iets wat we vanaf dag één hadden kunnen doen.

Geplaatst in Autolyse, Wakker worden | 4 reacties

WAT IS VERDER? (VOOR MIJ)

Afgelopen zaterdag had ik een extreem prettig gesprek met vriend Houk, onder het genot van een kop koffie in een oud bruin cafeetje op de Nieuwendammerdijk, over ‘dat wat is’ en over waar we wel of niet tegenaan lopen. De rode draad bleek de vraag “Wat is verder?” Met andere woorden: als alles duidelijk is en zo beleefd en geleefd wordt, wat is dan nog verder?

Na het gesprek met vriend Houk kwam ik diezelfde vraag steeds opnieuw tegen op (spirituele autolyse gerichte) internet fora: wat is dan verder? Schijnbaar moet ik daar iets mee, want alles wat ik ervaar, alles wat ik zie en hoor en beleef, is voor mij… zoals alles wat jij ervaart voor jou is. Wat betekent voor mij ‘verder’? Voor mij betekent ‘verder’ dat ik, als de losstaande autonome entiteit “Frits”, geen speler meer ben in ‘het spel’ dat we ‘leven’ noemen.

Wat bedoel ik daarmee? Zolang het leven goed is, is er niets aan de hand, maar wanneer het leven tegenzit, dan ontstaan er problemen. De losstaande autonome entiteit gelooft dat de problemen ontstaan door de situatie waarin de entiteit zich bevindt, terwijl het ’t claimen van de situatie als iets wat HEM overkomt, het probleem is. Zonder de losstaande autonome entiteit als speler, is er alleen het onpersoonlijke oordeelloze ervaren van wat er gebeurt en het spelen daarmee, zonder dat het ego het claimt als iets persoonlijks.

Onze taal is zo geconstrueerd dat het vrijwel onmogelijk is om niet te claimen wat er gebeurt, zelfs als jij er helemaal niets mee te maken hebt. Zo kan ik alleen zeggen dat IK MIJN teen heb gestoten tegen de tafelpoot, terwijl er alleen het stoten van de teen tegen de tafelpoot heeft plaatsgevonden. IK heb dat niet gedaan, en toch claim IK het stoten van MIJN teen, die aan MIJN lichaam zit, tegen, vaak ook nog, de poot van MIJN tafel. En dat doen we met alles.

IK zeg ‘IK denk’ terwijl er alleen gedachten zijn die geen waarde hebben tot IK ze claim, of ‘IK kijk’ terwijl IK niet hoef na te denken of moeite hoef te doen om te kijken. Met andere woorden: er gebeurt denken en kijken en IK claim het als iets wat IK doe. ‘IK adem’, ‘MIJN bloed stroomt’ door ‘MIJN lichaam’… Het is allemaal niet waar. Het gebeurt vanzelf, het is wat gebeurt en IK heb daar niet mee te maken; het is niet MIJN bloed en niet MIJN lichaam, IK heb beiden niet gecreëerd, IK heb niets te maken gehad met het ontstaan van het bloed of dat lichaam.

IK claim alles achteraf en altijd ten onrechte. Dus ‘verder’ is voor mij het punt waarop IK niet meer claim wat gebeurt, waardoor er daadwerkelijk zal worden ervaren dat het leven, dat wat schijnbaar gebeurt, MIJ niet overkomt en volledig onpersoonlijk zal zijn zonder dat IK MIJZELF daar steeds aan moet helpen herinneren. Zie je hoe verneukeratief de taal is? IK help MIJZELF herinneren wat IK niet moet doen… hoeveel fucking ‘IKKEN’ zijn er dan?

Het is allemaal bullshit van begin tot einde, en de meeste mensen leven hun hele leven in de veronderstelling dat het HUN leven is en dat ZIJ van alles en nog wat doen en dat alles wat gebeurt HEN overkomt… en dat is niet waar. Er gebeurt schijnbaar altijd van alles, dat is de aard van ‘het spel’, maar nog nooit ben JIJ, als dat wat je werkelijk bent, geraakt door wat dan ook. Er is JOU of MIJ nog nooit iets overkomen, en dat is de paradox: er gebeurt van alles maar er is nog nooit iets gebeurd.

Het leven is wat leeft, het is niet iets dat iemand bezit en het is niet iets dat iemand doet. Jijzelf bent niet wat je denkt te zijn, jij bent ‘Het Zelf’ dat ‘zelft’ en dat wat jij JOUW lichaam noemt is wat gebruikt wordt om te ‘zelven’. Dat is het enige wat schijnbaar gebeurt; met de nadruk op schijnbaar, want uiteindelijk is ook dat niet waar.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen