ZONDER ‘IK-IDENTIFICATIE’

Zonder de ‘ik-identificatie’ waardoor er geloofd wordt dat ‘ik’ mijn lichaam ben, dat ‘ik’ denk en dat ‘ik’ doe, blijft er alleen het ervaren over van dat wat het lichaam schijnbaar is, schijnbaar denkt en schijnbaar doet.

Gedachtes blijven opkomen en voorbij drijven tot ze oplossen, tenzij het ego-lichaam-denken-systeem (vanaf nu kortweg ‘het beestje’ genoemd) een gedachte er uitpikt en daarmee aan de slag gaat.

Voorheen was het zo dat ‘ik’ geloofde dat het ‘mijn’ gedachtes waren en nam ‘ik’ alles wat daaruit voortkwam serieus en persoonlijk. Zonder de ‘ik-identificatie’ is het simpelweg wat het beestje denkt en wat het beestje doet en dat gaat alleen het beestje iets aan — ‘ik’ sta er schijnbaar bij en kijk er naar.

De vergissing is niet dat we actief meedoen in- en aan de droomstaat, de vergissing is dat we het droomkarakter serieus nemen en geloven dat wijzelf dat droomkarakter zijn. Wij zijn schijnbaar dat wat schijnbaar droomt, maar dat is compleet onpersoonlijk en voor ons, als droomkarakter, niet te ervaren of zelfs te kennen; bovendien is op dat niveau geen sprake van een ‘wij’ als afgescheiden entiteiten. Dus: ‘ik’ droom dat dat zo is, maar weten doe ik het niet.

Wanneer die vergissing is hersteld, dan blijft er alleen de droom over, met daarin het droomkarakter — ik vergelijk dat wel met een pionnetje op het speelbord van “Mens erger je niet” waarmee jij je, voor de duur van het spelletje, mee identificeert, zonder dat je ooit werkelijk gelooft dat jij dat pionnetje bent. Daarboven zweeft een schijnbaar alles overkijkend personage dat jij schijnbaar bent dat slechts observeert, ervaart, meespeelt en zich wel of niet vermaakt, zonder dat het ooit persoonlijk wordt.

Simpeler krijg ik het nu even niet op papier, maar ik blijf het proberen.

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

HET LAATSTE JAAR (REPRISE)

Aan het begin van 2017 schreef ik op deze blog:

HET LAATSTE JAAR

Sinds het begin van dit jaar heerst er één gedachte, of gevoel, dat simpelweg neerkomt op het idee, of wederom ‘het gevoel,’ dat dit ‘het laatste jaar’ is.

Ik heb verder geen idee wat dat inhoudt of waar dat naar verwijst, alleen dat het een heel erg sterk en overheersend gevoel/idee/ervaring is dat ik niet kan of wil ontkennen.

Dus bij deze staat het zwart op wit vermeld.

Het lijkt er op dat dit wel gaat uitkomen. De afgelopen weken zijn — en ik schrijf dit met het risico van ‘interessant-doenerij’ te worden beschuldigd — zo extreem ‘ik-loos’ dat er het vermoeden heerst dat dit niet zo makkelijk weer zal wegebben, zoals dat vroeger wel gebeurde. Het voelt namelijk compleet anders en dat is niet goed uit te leggen.

Zonder die ‘ik’, zonder het gevoel dat ik deze schijnbare persoonlijkheid ben, valt er niet zo heel veel meer te schrijven voor deze blog. Met de aanvullingen van de maand Augustus staat alles hier al vermeld en alles wat ik nu nog zou schrijven is een herhaling van zetten. Waarschijnlijk zal ik af en toe nog wel de neiging hebben om hier iets neer te pennen, maar er leeft hier niet de veronderstelling of de verwachting dat het werkelijk iets toevoegt aan alles wat er staat geschreven.

Als wellicht laatste kan ik nog zeggen dat ik lange tijd dacht dat ik moest verklaren wat dit leven is, dit bestaan, dit zijn, zodat ik dat zou kunnen doorzien om vervolgens te ontwaken. En dat werkt ook, zoals is gebleken, maar de snelste manier is om te onderzoeken wie er wil ontwaken en wat dat is dat wil ontwaken en waar dat wat wil ontwaken gelokaliseerd is.

Wie is die ‘ik’ die je denkt te zijn?
Wat is die ‘ik’ die je denkt te zijn?
Waar is die ‘ik’ die je denkt te zijn?

Het op zoek gaan naar de antwoorden op die vragen is de snelste manier om te ontwaken uit de Droomstaat, maar dan moet je wel heel erg zeker weten dat ontwaken is wat je wilt. Je kunt je namelijk geen voorstelling maken van hoe het is om ontwaakt te zijn, aangezien jij je het altijd zult voorstellen als JIJ die ontwaakt is… maar na het ontwaken ben jij er niet meer om te ervaren hoe het is. Kortom: je weet van tevoren niet hoe het zal zijn om ontwaakt te zijn tot je daadwerkelijk ontwaakt bent, en dan is er geen weg terug.

Ik had in de jaren dat ik op zoek was naar verlichting ook een voorstelling-, een idee-, een beeld van hoe het zou zijn — eerder vanuit wishful thinking dan gebaseerd op daadwerkelijke feiten — en het blijkt uiteindelijk compleet anders te zijn. Het voelt gewoner dan ik me voorstelde; er is werkelijk helemaal niets bijzonders aan. Het is het meest normale en meest simpele dat er is.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

WAAR IS IK?

Wanneer we denken aan onszelf, of ons Zelf, dan doen we dat eigenlijk altijd in de vorm van ons lichaam. Dat wat we ‘IK’ noemen wordt verbeeld door dat lichaam en we wijzen naar ons lichaam als we het over onszelf hebben, maar wanneer we op zoek gaan naar die ‘IK’ in dat lichaam, dan is die met geen mogelijkheid te lokaliseren. Waar is die ‘IK’?

Voor de rest is alles wat dit lichaam is, elk orgaan waaruit het bestaat en alles wat dit lichaam de vorm geeft die het heeft en helpt bij het uitvoeren van de verschillende functies, te lokaliseren in of aan dat lichaam. Behalve dat schijnbare besturingssysteem ‘IK’ dat schijnbaar verspreid over dat hele lichaam uitgesmeerd is maar nooit daar waar je er naar zoekt; onzichtbaar voor het blote oog, röntgenfoto of CT-scan.

Misschien — en wellicht is het te simpel gedacht, maar — misschien komt dat omdat die ‘IK’ er gewoon simpelweg niet is?

Zouden we niet als eerste op zoek moeten gaan naar die ‘IK’? Zou dat niet iets moeten zijn dat we voor onszelf gaan onderzoeken vóórdat we überhaupt met iets anders aan de slag gaan? In plaats daarvan gaan de meeste mensen, zo niet alle mensen, op zoek naar iets — verlichting, geluk of een nieuwe auto — voor zichzelf, zonder dat ze zeker weten waar hun ‘IK’ zich bevindt en of die ‘IK’ die ze geloven te zijn wel of niet werkelijk bestaat.

Hoe kun je verwachten dat je iets anders buiten jezelf kunt vinden als je niet eens jezelf hebt gevonden? Ik heb dat ook vele jaren zo gedaan, op zoek naar iets buiten mij voor mijzelf zonder te weten of er werkelijk een ‘mijzelf’ bestaat waarvoor iets gevonden kan worden. Het is een beetje als naar de supermarkt gaan om drank en snacks te kopen voor een feest dat je organiseert voor een denkbeeldig vriendje.

Pas toen ik naar die ‘IK’ die ik dacht te zijn op zoek ging, kwam ik er achter dat die ‘IK’ nergens te vinden is en ik al die tijd op zoek was geweest naar van alles voor iets dat er niet is. Nu is ‘ik’ de eerste persoonsvorm enkelvoud die gebruikt wordt voor communicatieve middelen, maar nergens heerst het gevoel of de overtuiging dat ik dat werkelijk ben.

Het is denk ik zo, althans, het is zo in mijn persoonlijke ervaring, dat wanneer na lang onderzoek of diepe meditatie het ‘IK-ben’ gevoel als laatste overblijft en daar serieus naar gekeken wordt, er uiteindelijk de realisatie daagt dat die ‘IK’, net als alles, ook niet is. Dat wat overblijft is dat wat is en wat altijd is geweest en altijd zal zijn, volslagen onpersoonlijk, van en voor niets en niemand, nergens om.

En het heeft allemaal geen ene fuck met jou of mij of wie dan ook te maken.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

ZONDER IK

Er zijn een aantal ‘dingen’ gebeurd waardoor er een aantal ‘zaken’ zijn veranderd. Ten eerste heb ik alle video’s die ik dit jaar heb gemaakt en op You Tube had geplaatst, over ‘ontwaken uit de Droomstaat’, verwijderd. Ze boeien me niet meer en het feit dat ik daar fysiek zichtbaar aan het kletsen ben kan gezien worden als een uiting van Ego, ook als dat niet het geval is.

Ten tweede is er een controversie gaande ten opzichte van Jed McKenna die ik in eerste instantie erg boeiend vond (ik heb daarover ook  geschreven op mijn Facebook pagina), maar inmiddels merk ik dat ook dit me niet meer echt boeit. Het is een botsen van Ego’s waarbij de info er niet toe doet, alleen het wel of niet gelijk hebben c.q. krijgen. Ik kan er niet meer in meegaan.

Waar voorheen nog sprake was van een komen en gaan van ‘leuk vinden’ en ‘niet leuk vinden’ is er nu voornamelijk een fractie van een seconde van ‘leuk’ of ‘niet leuk’ dat direct gevolgd wordt door iets dat ik alleen maar ‘desinteresse’ kan noemen. Dit is niet zo negatief als het woord ‘desinteresse’ doet vermoeden, maar eerder een soort van onnoembaar ‘leuk en niet leuk tegelijk’ gevoel of ervaring… het maakt me niets uit.

Iets is alleen leuk of niet leuk, boeiend of niet boeiend, wanneer dat gerelateerd is aan een identificatie met de ‘ik’ en/of het lichaam als zijnde die ‘ik’. Dit is zo omdat alleen IK iets leuk of niet leuk kan vinden en alleen IK iets als boeiend of niet boeiend kan ervaren. Het feit dat er in dit lichaam geen werkelijke ervaring is van ‘leuk’, ‘niet leuk’, ‘boeiend’, of ‘niet boeiend’, moet inhouden dat de identificatie met ‘ik’ of het lichaam als zijnde ‘ik’ gereduceerd is. Zonder die ‘ik’ blijft niets ‘plakken’ en heeft niets de kans om als ‘persoonlijk’ of ‘van mij’ te worden ervaren.

Wat overblijft is wat dit lichaam-geest-systeem dat we ‘Frits’ noemen schijnbaar van nature doet — laten we het ‘de functie van dit lichaam’ noemen — en dat is schrijven over wat dit lichaam ziet, voelt en ervaart. Dat is wat deze blog is en ik vermoed dat dit is wat ik nog wel een tijdje zal blijven doen. Al het andere is optioneel en kan gedaan worden of niet gedaan worden, gebeuren of niet gebeuren, als daarom gevraagd wordt of als het nodig lijkt te zijn, maar dat heeft verder niets met mij als een ‘ik’ te maken.

Ik begrijp dat dit lastig is om te begrijpen, aangezien iemand die nog geïdentificeerd is met zijn/haar ‘ik’ of zijn/haar lichaam als zijnde ‘ik’, dit lichaam-geest-systeem dat we ‘Frits’ noemen automatisch als een ‘ik’ ziet en dus gelooft dat wat dit lichaam doet, gedaan wordt door mij. Als jij gelooft dat jij  een werkelijk bestaand personage bent, compleet met ego, dan zul jij mij ook zien als een werkelijk bestaand personage, zelfs als ik je vertel dat dit niet het geval is.

Ik daarentegen weet dat er geen ‘ik’ bestaat en ervaar mijzelf niet meer als een werkelijk bestaand personage, dus ‘ik’ zie jou vanzelfsprekend ook niet meer als een werkelijk bestaand personage. Dit is natuurlijk een onwerkbare situatie, daarom zal ik ‘in schrift en in woord’ altijd net doen alsof ‘ik’ wel besta en alsof ‘jij’ wel bestaat, ondertussen wetende en mij bewust zijnde van het feit dat dit niet zo is.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

JIJ BENT DAT

Het volgende is geen spirituele onzin of ‘vage advaita shit’, zoals iemand het kortgeleden nog labelde. Wanneer jij het vanuit dat wat je werkelijk bent leest, zul je precies ‘weten’ wat hier staat en zul je ‘zien’ dat het heel direct en duidelijk is, maar als je het leest vanuit Ego, dan wordt het vervormd tot spirituele onzin of ‘vage advaita shit’.

Al heel lang wordt heel vaak hetzelfde gezegd dat kort en simpel neerkomt op:

‘Dat wat aan het zoeken is,
is waarnaar jij op zoek bent.’

Als we dat samenvoegen met hetzelfde in andere woorden:

‘Jij bent dat.’

… dan zitten we met het volgende gegeven:

‘Dat wat aan het zoeken is,
is waarnaar jij op zoek bent
en jij bent dat.’

Dus, als ik dat in de praktijk breng, dan blijk ik alles te zijn waarnaar ik op zoek ben, want als ik iets zoek, dan is dat wat ik zoek dat wat zoekt en dat ben ik. Zoek ik verlichting, dan ben ik dat. Zoek ik macht, dan ben ik dat. Zoek ik geluk, dan ben ik dat. Et cetera! Voor ik überhaupt actief op zoek ga ben ik al dat wat ik zoek.

Maar waarom zou ik op zoek gaan naar wat ik al ben? Dat lijkt me verspilde energie.

Dit geldt natuurlijk voornamelijk voor alle immateriële zaken, want als ik een nieuwe fiets zoek, dan moet ik gewoon op zoek gaan naar een nieuwe fiets. In principe zoeken we niet per se een fiets, maar willen of wensen we een fiets omdat we denken dat we die goed kunnen gebruiken. We gaan niet dood zonder fiets. Hoewel, puur metafysisch benaderd, ben ik ook die fiets… maar laten we die kant niet opgaan.

Waar we wel degelijk naar op zoek zijn, is geluk, liefde, geborgenheid, zekerheid, vrijheid, rust, waarheid en — vooruit dan maar — verlichting, omdat we aanvoelen dat we dat werkelijk nodig hebben om te kunnen bestaan. De ‘Ik’ projecteert dat wat hij zoekt in de vorm van geluk, liefde, geborgenheid, zekerheid, vrijheid, rust, waarheid en — vooruit dan maar weer — verlichting, terwijl die ‘Ik’ dat zelf al altijd is geweest en ook is wanneer hij denkt dat er naar gezocht moet worden.

‘Dat wat aan het zoeken is,
is waarnaar de ‘Ik’ op zoek is
en die ‘Ik’ is dat.’

Wat de ‘Ik’ werkelijk zoekt is zijn zelf. Hij zoekt dat wat hij werkelijk is, maar dat is hij altijd al geweest. Dus niet ‘wie’ hij is, maar ‘wat’ hij is. Er is een fundamenteel verschil tussen de ‘wie’ en de ‘wat’ vraag, waarbij de ‘wie’ vraag door Ego wordt gesteld en de ‘wat’ vraag door wat jij werkelijk bent. Zelfs als de ‘Ik’ gelooft dat hij iets anders dan zijn zelf zoekt, is hij dat wat hij zoekt en zoekt hij dat wat hij is.

‘Dus waar moet hij dat dan zoeken?’
‘Nou, in zichzelf, daar waar hij is.’
‘Hoelang duurt het voor hij het gevonden heeft?’
‘Niet lang, lijkt mij, want hij is dat altijd geweest, precies daar waar hij is.’

We moeten het niet ingewikkelder maken dan het in alle schijnbare werkelijkheid is. De zoektocht gaat niet over iets vinden wat je bent verloren of nooit hebt gehad, maar over herinneren wat je bent en altijd bent geweest. Als dat werkelijk tot je doordringt, dan is het ‘einde zoektocht’, lijkt mij.

Het maakt niet uit wat je zoekt, het maakt niet uit wat je wilt, het maakt niet uit wat er op je pad komt, het maakt niet uit wat jij denkt dat je nodig hebt, uiteindelijk komt elke zoektocht uit op de realisatie dat jij zoekt wat jij bent, en, ‘OMG’ wat een verrassing…

JIJ BENT DAT!

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

WAKKER WORDEN & DE ‘IK’ VERGISSING

(Spirituele) Autolyse is een manier om alles wat jij als werkelijkheid ziet en ervaart nader te bekijken zodat jij het uiteindelijk kunt doorzien als zijnde ‘niet waar’. Het is een methode om stap voor stap alle blokkades te verwijderen die je weerhouden om op zoek te gaan naar het antwoord op de belangrijkste vraag: “Wat ben ik?”

Maar, aangezien je al bent wat je bent, ben je niet in staat bent om dat te onderzoeken. Je kunt niet naar jezelf kijken of vaststellen wat je bent, omdat je dat alleen maar kunt zijn. Dus wat je doet is onderzoeken en vaststellen wat je niet bent tot die belangrijke vraag niet meer om een antwoord vraagt.

Et voilà, je bent wakker.

Nou ja, jij niet, maar er is wakker zijn. En in dat wakker zijn is er denken, zien, voelen, ruiken, proeven en horen — kortom: zijn. Met andere woorden: alles gaat gewoon door zoals het altijd ging, het enige verschil is dat jij, als 1ste persoon enkelvoud, je er niet meer mee identificeert. Correctie, aangezien er geen 1ste persoon enkelvoud is (en nooit is geweest), ontstaat er geen identificatie meer met dat wat schijnbaar simpelweg plaatsvindt.

Om wakker te worden, wat op een romantische en commercieel verkoopbare manier “verlichting” wordt genoemd, heb je geen ingewikkelde methodes nodig. Je hoeft niet naar dure retraites en het hoeft geen jaren te duren. Je hoeft alleen maar heel erg serieus te gaan onderzoeken wat jij bent, door vast te stellen wat je niet bent. Maar voordat je de ruimte hebt om dat te gaan doen, dien je alle blokkades, alle geloven, alle aannames, alle trauma’s, alle bullshit, tegen het licht te houden en te verwijderen; waarvoor (Spirituele) Autolyse — schijf het op en kijk er serieus en eerlijk naar — een goede methode is.

Wanneer je dat gedaan hebt en je hebt alle persoonlijke bullshit verwijderd, geven twee oude knarren goede methodes aan:

Sri Nisargadatta Maharaj (1897-1981):
Nisargadatta stelde voor om je te concentreren op het “I Am” (Ik Ben) gevoel. Hiermee bedoelt hij de absolute kern van WAT jij bent. Niet WIE je bent, niet WIE of WAT jij DENKT te zijn, maar WAT jij bent. Dit kun je overal doen, bij alles wat je doet, en als je het serieus aanpakt kun je, net als Nisargadatta, binnen drie jaar wakker zijn.

Sri Ramana Maharshi (1879-1950):
Ramana stelde voor om je te concentreren op de “Wie ben ik?” vraag, met de toevoeging dat je dit dient te gebruiken om op zoek te gaan naar jouw Ego. Wanneer je dat heel erg serieus doet en voortdurend, bij alles wat je doet, probeert dat Ego te lokaliseren, dan kun je niet anders dan er achter komen dat er geen Ego te vinden is. Zonder Ego geen identificatie met de ‘ik’, zonder identificatie met de ‘ik’ ben je wakker.

Beide methodes kosten geen geld en, als je het heel serieus doet, kun je binnen een relatieve korte tijdspanne wakker worden.

Een reden waarom weinig mensen dit doen, is omdat er de angst bestaat dat de persoon die zij denken te zijn zal verdwijnen wanneer het Ego wordt doorzien of wanneer er geen identificatie meer zal zijn met de 1ste persoon enkelvoud (‘ik’). Maar die angst is ongegrond, aangezien jij nooit de persoon bent geweest die je denkt te zijn, en wat niet is kan niet verdwijnen.

Die angst is gebaseerd op de misvatting dat er nu een ‘ik’ is die alles hoort, ziet, voelt, ruikt en proeft, terwijl dat niet zo is. Na ontwaken heb je niet zoiets als een ‘ik’ verwijderd waar deze er eerst wel was, want die ‘ik’ heeft nooit werkelijk bestaan. Het enige wat er gebeurt na ontwaken is dat de foute aanname dat er een ‘ik’ was is verwijderd. Met andere woorden: de vergissing is gecorrigeerd en de werkelijke situatie is hersteld.

De situatie zoals die plaatsvind in de illusie, in de Droomstaat, is als volgt:

Alles wat er gebeurt, alles wat schijnbaar plaatsvindt, gebeurt vanzelf en wordt niet gedaan door een afgescheiden entiteit (een ‘ik’). Er IS denken, er IS voelen, er IS horen, er IS zien… et cetera.

Vervolgens — en waarom dat is weet ik niet — wordt er vanuit het denken een ‘ik’ (1ste persoon enkelvoud) verzonnen die, nadat er is gedacht, gevoelt, gehoord, gezien, et cetera, vóór de actie wordt geplaatst en elke actie claimt als zijnde van hem of haar en gedaan door hem of haar.

Dit heeft als gevolg dat er opeens schijnbaar een ‘ik’ is die denkt, voelt, hoort, ziet, et cetera, waar die ik er in werkelijkheid nooit was. Die ‘ik’, dat wat jij denkt te zijn, dat personage waarmee jij je identificeert, wordt pas achteraf verzonnen en heeft nooit, en zal nooit, werkelijk bestaan en heeft nooit, en zal nooit, iets doen.

De angst om jezelf na het ontwaken kwijt te raken is gebaseerd op de foute aanname, het foute geloof, dat jij er voor het ontwaken wel bent geweest. Die ‘ik’ die we denken te zijn, die claimt alles te doen en alles te ervaren, heeft nooit bestaan en zal nooit bestaan. Die ‘ik’ is een misvatting, een verzonnen verhaal, dus door te ontwaken verwijder je niet een Ego of een Zelf of een IK, je verwijdert alleen maar de vergissing waardoor je dacht dat er een Ego, Zelf of een IK bestond.

Je verwijdert een foute aanname, en ik kan geen reden verzinnen waarom je een foute aanname zou willen behouden. Het kost niets en neemt niet veel tijd om de vergissing te corrigeren. Na de correctie gebeuren er alleen nog maar dingen en is er zien, horen, voelen, ruiken en proeven, zonder dat dit als ‘persoonlijk’ wordt ervaren of ‘jij’ je er mee identificeert. Net zoals dat altijd is geweest, alleen dacht je ten onrechte dat jij er werkelijk iets mee te maken had, maar dat is dus die ‘ik’ vergissing.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

HINKEN OP TWEE BENEN

De realisatie dat er alleen maar [??] is en dat alles wat plaatsvindt in tijd en ruimte alleen schijnbaar plaatsvindt in [??] (en dus niet echt waar is en eerder een soort van Droomstaat is), levert de situatie op dat de ik die zich dat realiseert, niet kan bestaan buiten dat wat schijnbaar plaatsvindt in [??] en tegelijk weet dat het allemaal niet waar is en er nooit iets is gebeurd. Hij moet het dus schijnbaar doen in- en met dat wat schijnbaar plaatsvindt in [??] tot het lichaam het opgeeft.

Maar dat is niet per se een probleem.

Een probleem ontstaat wanneer die ik interactie heeft met schijnbare andere ‘ikken’ die zich nog niet gerealiseerd hebben dat alles wat plaatsvindt alleen schijnbaar plaatsvindt in [??]. Zij geloven nog dat dit hier, het leven op planeet aarde in het universum, echt waar is. De realiserende ik en de andere ikken leven schijnbaar in dezelfde wereld maar in compleet andere paradigma’s.

Dit houdt in dat die andere ikken geloven dat alles wat de realiserende ik zegt en doet werkelijk bloedserieus bedoeld is, omdat die andere ikken niet begrijpen dat die eerste ik zich gerealiseerd heeft dat het allemaal niet waar is. En hoe zouden die andere ikken het ook kunnen begrijpen? Dus die ikken gaan met de realiserende ik in gesprek, ervan uitgaande dat zij het allebei over dezelfde realiteit hebben; wat niet zo is.

Daarnaast heb je weer andere ikken die zich ook gerealiseerd hebben dat alles wat plaatsvindt alleen schijnbaar plaatsvindt in [??]. In zo’n geval kan het zo zijn dat die andere realiserende ikken geloven dat de eerste realiserende ik, omdat die zich toevallig bezighoudt met zaken die zich afspelen in deze Droomstaat en doet alsof het echt is (omdat dit de gemakkelijkste manier is om te functioneren), die Droomstaat als een werkelijk bestaande realiteit accepteert; wat niet zo is.

Zo hinkt de realiserende ik voortdurend op twee benen — en dat is te begrijpen. De Droomstaat is een dualistische egoland, natuurlijk hinkt de gerealiseerde ik op twee benen! Hoe zou het anders kunnen zijn? Het punt is alleen dat hijzelf weet wanneer hij op welk been hinkt en de mensen om me heen, de andere niet-realiserende ikken en de andere realiserende ikken, niet. Althans, de realiserende ik kan niet vaststellen wanneer dat wel of niet het geval is.

Daar is verder niets mis mee, het is alleen af en toe een beetje verwarrend… net als het bovenstaande verhaaltje, zo realiseer ik me.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen