WAKKER WORDEN & DE ‘IK’ VERGISSING

(Spirituele) Autolyse is een manier om alles wat jij als werkelijkheid ziet en ervaart nader te bekijken zodat jij het uiteindelijk kunt doorzien als zijnde ‘niet waar’. Het is een methode om stap voor stap alle blokkades te verwijderen die je weerhouden om op zoek te gaan naar het antwoord op de belangrijkste vraag: “Wat ben ik?”

Maar, aangezien je al bent wat je bent, ben je niet in staat bent om dat te onderzoeken. Je kunt niet naar jezelf kijken of vaststellen wat je bent, omdat je dat alleen maar kunt zijn. Dus wat je doet is onderzoeken en vaststellen wat je niet bent tot die belangrijke vraag niet meer om een antwoord vraagt.

Et voilà, je bent wakker.

Nou ja, jij niet, maar er is wakker zijn. En in dat wakker zijn is er denken, zien, voelen, ruiken, proeven en horen — kortom: zijn. Met andere woorden: alles gaat gewoon door zoals het altijd ging, het enige verschil is dat jij, als 1ste persoon enkelvoud, je er niet meer mee identificeert. Correctie, aangezien er geen 1ste persoon enkelvoud is (en nooit is geweest), ontstaat er geen identificatie meer met dat wat schijnbaar simpelweg plaatsvindt.

Om wakker te worden, wat op een romantische en commercieel verkoopbare manier “verlichting” wordt genoemd, heb je geen ingewikkelde methodes nodig. Je hoeft niet naar dure retraites en het hoeft geen jaren te duren. Je hoeft alleen maar heel erg serieus te gaan onderzoeken wat jij bent, door vast te stellen wat je niet bent. Maar voordat je de ruimte hebt om dat te gaan doen, dien je alle blokkades, alle geloven, alle aannames, alle trauma’s, alle bullshit, tegen het licht te houden en te verwijderen; waarvoor (Spirituele) Autolyse — schijf het op en kijk er serieus en eerlijk naar — een goede methode is.

Wanneer je dat gedaan hebt en je hebt alle persoonlijke bullshit verwijderd, geven twee oude knarren goede methodes aan:

Sri Nisargadatta Maharaj (1897-1981):
Nisargadatta stelde voor om je te concentreren op het “I Am” (Ik Ben) gevoel. Hiermee bedoelt hij de absolute kern van WAT jij bent. Niet WIE je bent, niet WIE of WAT jij DENKT te zijn, maar WAT jij bent. Dit kun je overal doen, bij alles wat je doet, en als je het serieus aanpakt kun je, net als Nisargadatta, binnen drie jaar wakker zijn.

Sri Ramana Maharshi (1879-1950):
Ramana stelde voor om je te concentreren op de “Wie ben ik?” vraag, met de toevoeging dat je dit dient te gebruiken om op zoek te gaan naar jouw Ego. Wanneer je dat heel erg serieus doet en voortdurend, bij alles wat je doet, probeert dat Ego te lokaliseren, dan kun je niet anders dan er achter komen dat er geen Ego te vinden is. Zonder Ego geen identificatie met de ‘ik’, zonder identificatie met de ‘ik’ ben je wakker.

Beide methodes kosten geen geld en, als je het heel serieus doet, kun je binnen een relatieve korte tijdspanne wakker worden.

Een reden waarom weinig mensen dit doen, is omdat er de angst bestaat dat de persoon die zij denken te zijn zal verdwijnen wanneer het Ego wordt doorzien of wanneer er geen identificatie meer zal zijn met de 1ste persoon enkelvoud (‘ik’). Maar die angst is ongegrond, aangezien jij nooit de persoon bent geweest die je denkt te zijn, en wat niet is kan niet verdwijnen.

Die angst is gebaseerd op de misvatting dat er nu een ‘ik’ is die alles hoort, ziet, voelt, ruikt en proeft, terwijl dat niet zo is. Na ontwaken heb je niet zoiets als een ‘ik’ verwijderd waar deze er eerst wel was, want die ‘ik’ heeft nooit werkelijk bestaan. Het enige wat er gebeurt na ontwaken is dat de foute aanname dat er een ‘ik’ was is verwijderd. Met andere woorden: de vergissing is gecorrigeerd en de werkelijke situatie is hersteld.

De situatie zoals die plaatsvind in de illusie, in de Droomstaat, is als volgt:

Alles wat er gebeurt, alles wat schijnbaar plaatsvindt, gebeurt vanzelf en wordt niet gedaan door een afgescheiden entiteit (een ‘ik’). Er IS denken, er IS voelen, er IS horen, er IS zien… et cetera.

Vervolgens — en waarom dat is weet ik niet — wordt er vanuit het denken een ‘ik’ (1ste persoon enkelvoud) verzonnen die, nadat er is gedacht, gevoelt, gehoord, gezien, et cetera, vóór de actie wordt geplaatst en elke actie claimt als zijnde van hem of haar en gedaan door hem of haar.

Dit heeft als gevolg dat er opeens schijnbaar een ‘ik’ is die denkt, voelt, hoort, ziet, et cetera, waar die ik er in werkelijkheid nooit was. Die ‘ik’, dat wat jij denkt te zijn, dat personage waarmee jij je identificeert, wordt pas achteraf verzonnen en heeft nooit, en zal nooit, werkelijk bestaan en heeft nooit, en zal nooit, iets doen.

De angst om jezelf na het ontwaken kwijt te raken is gebaseerd op de foute aanname, het foute geloof, dat jij er voor het ontwaken wel bent geweest. Die ‘ik’ die we denken te zijn, die claimt alles te doen en alles te ervaren, heeft nooit bestaan en zal nooit bestaan. Die ‘ik’ is een misvatting, een verzonnen verhaal, dus door te ontwaken verwijder je niet een Ego of een Zelf of een IK, je verwijdert alleen maar de vergissing waardoor je dacht dat er een Ego, Zelf of een IK bestond.

Je verwijdert een foute aanname, en ik kan geen reden verzinnen waarom je een foute aanname zou willen behouden. Het kost niets en neemt niet veel tijd om de vergissing te corrigeren. Na de correctie gebeuren er alleen nog maar dingen en is er zien, horen, voelen, ruiken en proeven, zonder dat dit als ‘persoonlijk’ wordt ervaren of ‘jij’ je er mee identificeert. Net zoals dat altijd is geweest, alleen dacht je ten onrechte dat jij er werkelijk iets mee te maken had, maar dat is dus die ‘ik’ vergissing.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

HINKEN OP TWEE BENEN

De realisatie dat er alleen maar [??] is en dat alles wat plaatsvindt in tijd en ruimte alleen schijnbaar plaatsvindt in [??] (en dus niet echt waar is en eerder een soort van Droomstaat is), levert de situatie op dat de ik die zich dat realiseert, niet kan bestaan buiten dat wat schijnbaar plaatsvindt in [??] en tegelijk weet dat het allemaal niet waar is en er nooit iets is gebeurd. Hij moet het dus schijnbaar doen in- en met dat wat schijnbaar plaatsvindt in [??] tot het lichaam het opgeeft.

Maar dat is niet per se een probleem.

Een probleem ontstaat wanneer die ik interactie heeft met schijnbare andere ‘ikken’ die zich nog niet gerealiseerd hebben dat alles wat plaatsvindt alleen schijnbaar plaatsvindt in [??]. Zij geloven nog dat dit hier, het leven op planeet aarde in het universum, echt waar is. De realiserende ik en de andere ikken leven schijnbaar in dezelfde wereld maar in compleet andere paradigma’s.

Dit houdt in dat die andere ikken geloven dat alles wat de realiserende ik zegt en doet werkelijk bloedserieus bedoeld is, omdat die andere ikken niet begrijpen dat die eerste ik zich gerealiseerd heeft dat het allemaal niet waar is. En hoe zouden die andere ikken het ook kunnen begrijpen? Dus die ikken gaan met de realiserende ik in gesprek, ervan uitgaande dat zij het allebei over dezelfde realiteit hebben; wat niet zo is.

Daarnaast heb je weer andere ikken die zich ook gerealiseerd hebben dat alles wat plaatsvindt alleen schijnbaar plaatsvindt in [??]. In zo’n geval kan het zo zijn dat die andere realiserende ikken geloven dat de eerste realiserende ik, omdat die zich toevallig bezighoudt met zaken die zich afspelen in deze Droomstaat en doet alsof het echt is (omdat dit de gemakkelijkste manier is om te functioneren), die Droomstaat als een werkelijk bestaande realiteit accepteert; wat niet zo is.

Zo hinkt de realiserende ik voortdurend op twee benen — en dat is te begrijpen. De Droomstaat is een dualistische egoland, natuurlijk hinkt de gerealiseerde ik op twee benen! Hoe zou het anders kunnen zijn? Het punt is alleen dat hijzelf weet wanneer hij op welk been hinkt en de mensen om me heen, de andere niet-realiserende ikken en de andere realiserende ikken, niet. Althans, de realiserende ik kan niet vaststellen wanneer dat wel of niet het geval is.

Daar is verder niets mis mee, het is alleen af en toe een beetje verwarrend… net als het bovenstaande verhaaltje, zo realiseer ik me.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

KORT TUSSENDOORTJE

Ik kom toch altijd weer terug op vier ‘lessen’ die in Een Cursus in Wonderen staan:

  • Er is geen wereld

  • Er is nooit iets gebeurd

  • Ik geef alles alle betekenis die het (schijnbaar) heeft

  • Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk

Lost dit alle problemen en obstakels op die dit dualistische leven mij voor de voeten werpt? Nee, want als het zo gemakkelijk zou zijn als het daadwerkelijk simpel is, dan zou niemand problemen en obstakels ervaren. Niettemin, als er al realisaties bestaan die problemen en obstakels verlichten en verminderen, dan zijn het deze vier lessen.

Ik herhaal ze nog een keer:

  • Er is geen wereld

  • Er is nooit iets gebeurd

  • Ik geef alles alle betekenis die het (schijnbaar) heeft

  • Ik voel nooit onvrede om de reden die ik denk

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

ER IS GEEN WERELD

Los van mijn haat-liefde relatie met Een Cursus in Wonderen, staat er in die Cursus wel een opmerking die voor mij in één keer de illusie van deze schijnbare werkelijkheid heel duidelijk stelt: Er is geen wereld!

POEF!

… en weg is alles.

Hieronder de context:

“De wereld op zichzelf is niets. Jouw denkgeest moet er betekenis aan geven. En wat jij erin aanschouwt zijn jouw wensen, die je ten tonele hebt gevoerd zodat jij ernaar kunt kijken en kunt denken dat ze werkelijk zijn. Misschien denk je dat jij de wereld niet hebt gemaakt, maar met tegenzin bent gekomen naar wat al was gemaakt en beslist niet stond te wachten tot jouw gedachten er betekenis aan gaven. Maar feitelijk heb je toen je kwam, precies gevonden wat je zocht.

Er is geen wereld los van wat jij wenst, en hierin ligt jouw uiteindelijke bevrijding. Verander slechts je denken over wat je wilt zien en heel de wereld zal onvermijdelijk in overeenstemming hiermee veranderen. Ideeën verlaten hun bron niet. [..] Het is geen trots die jou zegt dat jij de wereld die je ziet, gemaakt hebt, en dat ze verandert als jij je denken verandert.

Maar het is trots die beweert dat je in een wereld gekomen bent die volledig los van jou staat, ontoegankelijk voor wat jij denkt en volkomen afgezonderd van wat jij toevallig denkt dat ze is. Er is geen wereld! Dit is de kerngedachte die de cursus probeert te onderwijzen.”

(Een Cursus in Wonderen, Les 132, Werkboek)

Nu ben ik niet iemand die gek is op het citeren van opmerkingen van anderen, met de air van ‘zie je wel, hij zegt het dus het is waar’. Waar het me om gaat is dat mijn persoonlijke ervaring van ‘wat waar is en wat niet’ mij ontegenzeggelijk laat zien dat er geen wereld is, en zonder een wereld geen ‘ik’ en geen ‘jij’ — en dat houdt letterlijk de verdwijning van het universum in.

Dit is mijn absolute overtuiging, maar als ik er over na ga denken en het middels redenatie probeer te verklaren of aan een ander uit te leggen (wat ik steeds minder vaak doe) dan kan mijn verstand er niets mee. Het is namelijk voor het geest-lichaam-systeem onmogelijk te begrijpen dat het niet bestaat terwijl het de directe en tastbare ervaring heeft dat het rondloopt op deze aarde in dit universum.

Vandaar ook dat ik het eens ben met de stelling dat, als je middels logisch redeneren en je verstand jezelf probeert te bevrijden of te laten ontwaken uit de Droomstaat, dan gaat je dat nooit lukken — met, zoals je ziet, de nadruk op NOOIT. Als je het wilt begrijpen, als je het mentaal wilt snappen, dan zul je nooit ontwaken. Maar door er heel erg hard en serieus over na te denken kan het gebeuren dat je — bij wijze van spreken — voorbij je verstand en je denken ‘schiet’ en het een weten voorbij het weten wordt.

Dat is de waarde van het woordje ‘VERDER’. Het vertelt je dat je niet moet opgeven wanneer het je niet lukt om het te begrijpen en niet moet stoppen wanneer je denkt en gelooft dat je het snapt en begrijpt en weet. En niemand kan je daarbij helpen, je moet het zelf doen.

(P.S.: Ik merk overigens dat ik alleen nog schrijf voor het schrijven, voor de bezigheid van het schrijven, omdat er niet zoveel anders is te doen en dit lichaam ooit schijnbaar een schrijver is geweest.)

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

PERSOONLIJKE NOOT #17

Dit is niet klagen, maar gewoon iets wat ik op wil schrijven. Mijn hele schijnbare leven heeft het schrijven me altijd ‘verder’ geholpen, dus laat ik het daarvoor maar blijven gebruiken. Dit is vanzelfsprekend ‘persoonlijk’, dus je mag het lezen, maar het hoeft niet.

Vroeger dacht ik, net als iedereen, dat ik, de aarde en het universum echt bestond. Ik geloofde dat ik één leven had en dat ik er na mijn sterven niet meer zou zijn. Ik geloofde dat, als ik iets wilde doen, ik dit nu in dit leven moest doen en ik geloofde dat alles wat een mens op aarde deed, op één of andere manier van belang was voor de tijd die na die mens kwam.

O ja, ik geloofde ook dat tijd bestond en dat geschiedenis lineair was. Wat automatisch inhield dat alles wat ik deed in mijn leven van invloed was op de tijd na mij. Het hoefde niet per se van grote invloed te zijn, maar het had invloed. Zoals Bram Vermeulen schreef:

“Ik heb een steen verlegd, in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten.
Ik leverde bewijs van mijn bestaan.
Omdat, door het verleggen van die ene steen,
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan.”

Kortom: ik had enige motivatie om iets te doen met mijn tijd op aarde. Die motivatie is nu weg omdat ik — zoals men in sommige kringen zo treffend zegt — ik gestorven ben tijdens mijn leven. Dit houdt in dat ik nu weet dat ik niet besta, dat de wereld niet bestaat, dat het universum niet bestaat, dat tijd niet bestaat en dat niets er toe doet… anders dan in de illusie van de Droomstaat, die, vanzelfsprekend, ook niet bestaat.

Poëtisch gezien heeft mijn zoektocht er toe geleid dat ik zie dat hetgeen ik dacht te zijn nooit heeft kunnen bestaan en daardoor alsnog symbolisch is gestorven. Hierdoor is het illusionaire lichaam leeg achtergebleven en zweefde ‘de gedacht aan mij’ lichaamloos rond in ‘voor altijd niets’. Schijnbaar zoeken die twee elkaar weer op, ook al is het niet meer een optie of een mogelijkheid om ‘ik in een lichaam’ ooit nog serieus te nemen.

In het verleden deed ik iets, leefde ik niet extreem maar redelijk actief, omdat ik dacht dat het ergens toe leidde. Ik dacht dat het van belang was en een goed idee. Nu doe ik alleen iets wanneer er een schijnbare noodzaak ontstaat, wat verrassend weinig gebeurt, waardoor ik in feite zelden iets doe. Ik verveel me vaak, maar voel geen noodzaak om iets te verzinnen om die verveling tegen te gaan, omdat alles wat ik verzin geen noodzaak is.

Heel af en toe verlang ik wel eens terug naar de tijd dat ik gewoon nog geloofde dat ik bestond, de aarde bestond, het universum bestond en alles wat ik deed er tot op een bepaald klein niveau toe deed. Maar er is geen weg terug. Je kunt niet meer iets geloven wanneer je gezien hebt dat het niet waar is… dat is het risico, of eigenlijk de zekerheid, van wakker worden.

Het lukt me om mezelf wijs te maken dat dit allemaal enigszins waar is, wanneer ik bij voorbeeld met iemand anders samen ben om iets te doen.  Dit is veelal op instigatie van die ander, aangezien ik geen noodzaak meer ervaar om iets te ondernemen. Ik houd dat slechts korte periodes, een paar uur, een avondje of een middagje hoogstens, vol en dan ontstaat er al weer storing en breekt de realiteit van ‘voor altijd niets’ door de kieren van mijn tijdelijke opschorting van ongeloof.

Zonder een directe noodzaak doe ik vrijwel niets, en als ik vrijwel niets doe, dan verveel ik me. Daar is op zich niets mis mee, maar het leek me een goed idee om dat eens op te schrijven.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

SPIRITUELE PADEN EN METHODES

Uit persoonlijke ervaring durf ik te zeggen dat alle spirituele paden en methodes niet automatisch leiden naar verlichting of ontwaken. Zen niet, Boeddhisme niet, The Work niet, Advaita niet, Mindfulness niet en ook Een Cursus in Wonderen niet. Ik vermoed dat ik hiermee tegen wat gevoelige schenen zal trappen, maar dat is dan maar zo.

Het enige wat een spiritueel pad of een spirituele methode kan veroorzaken is — als het tegenzit — de illusie (dus niet echt zo) dat ‘alles opeens toch echt wel beter is’; of — hopelijk! — de realisatie dat ze niet werken zodat de laatste strohalm — want dat is wat een spirituele zoektocht is — komt te vervallen en de duik in het ‘zwarte gat van het niets’ kan aanvangen.

Noot: Dit is overigens het enige waarbij Spirituele Autolyse kan helpen: het verwijderen van alle laatste strohalmen. Dat is ook wat dit schrijven voor mij betekent. Blijkbaar moet ik blijven opschrijven wat er zich in mijn hoofd/hersens afspeelt en daarvoor is deze blog bedoelt… mijn persoonlijke openbare Autolyse. Maar het is niet de Autolyse dat het ontwaken uit de Droomstaat veroorzaakt, het is de vernietiging van elke houvast en zekerheid en afhankelijkheid.

We zijn ooit op zoek gegaan omdat de wereld die we dachten te begrijpen niet meer klopte, en een spiritueel pad of een spirituele methode is het laatste waarvan we geloven dat het ons naar de waarheid zal leiden. Blijkbaar nemen we aan dat er iets waar kan zijn, of willen we heel graag geloven dat er iets waar moet zijn, in deze Droomstaat. Als het de Droomstaat zelf niet is, dan moet het wel het pad en de methode zijn die ons uit die Droomstaat leidt.

Maar nee, het pad en de methode bevindt zich in de Droomstaat en alles in de Droomstaat is droom… en dus illusie… en dus niet waar… en dus geen waarheid!

Veel Cursisten in Wonderen geloven graag, of willen graag geloven, dat Een Cursus in Wonderen een uitzondering is op de regel dat alles niet waar is in de Droomstaat, omdat het gedicteerd is door ‘Jezus’, de zoon van God… en dat plaatsen we al snel buiten de Droomstaat. God, Jezus en de Heilige geest hebben een aura van spiritualiteit en het bovenmenselijke, dus we zullen makkelijk geloven dat zij geen onderdeel zijn van de Droomstaat; zij moeten ons wel te hulp zijn gekomen vanuit het goddelijke om ons te redden.

Helaas zijn ook God, Jezus en de Heilige Geest verzinsels in de Droomstaat en in alle eerlijkheid nog minder waar dan jij en ik en de Droomstaat zelf. God, Jezus en de Heilige Geest zijn daadwerkelijk ooit, eeuwen geleden, door gewone mensen verzonnen als methode van onderdrukking en manipulatie; in de vorm van de Bijbel — geschreven door iets van 40 verschillende schrijvers en geen van hen was God — en het Nieuwe Testament — geschreven door Flavius Josephus (echte naam Yosef ben Matityahu, 37-100 AD) in opdracht van de familie Flavius/Piso.

Sinterklaas heeft meer bestaansrecht dan God en Jezus, aangezien er aantoonbaar bewijs is dat Sint Nicolaas schijnbaar heeft bestaan zoals wij schijnbaar bestaan. God, Jezus en de Heilige Geest hebben nooit schijnbaar bestaan zoals jij en ik schijnbaar bestaan, dus hoe kan een ‘Jezus’, die nooit meer is geweest dan een menselijk verzinsel, een boek dicteren? Dat zou net zoiets zijn als De Paashaas die een boek dicteert, daar zou niemand instinken.

Ik zeg niet dat spirituele paden of methodes fout zijn en ik zeg niet dat je ze niet moet volgen of gebruiken. Ik zeg ook niet dat er niets in Een Cursus in Wonderen staat dat tijdelijk behulpzaam kan zijn. Ik zeg wel dat, als je blind gelooft dat het spirituele pad of de methode die je volgt een absolute waarheid is die je naar bevrijding zal leiden, en er nooit eens het vermoeden bij je opkomt dat het misschien niet is wat je gelooft dat het is, je nog steeds gevangen zit in de Droomstaat zonder enige kans op een weg er uit. Het is gezond om op een gegeven moment letterlijk alles in twijfel te trekken.

Wanneer je nooit je eigen zoektocht in twijfel trekt en maar blijft geloven dat het waar en goed is wat je gelooft, dan heeft Ego je zoektocht gekaapt. Het kan Ego niet schelen wat je gelooft, als je maar iets gelooft. Je mag  geloven dat je dankzij een spiritueel pad, een spirituele methode of voor mijn bloody friggin’ part een spirituele goeroe bent ontwaakt en nu verlicht bent, want, omdat dit niet waar is, kan het Ego niets schelen als je het gelooft.

Letterlijk alles wat je in de Droomstaat ervaart of gebruikt is niet waar. De spirituele methodes en paden zijn vergelijkbaar met een splinter die je gebruikt om een andere splinter te verwijderen; wanneer dat gelukt is, gooi je ze allebei weg. Als je echt wilt ontwaken uit de Droomstaat, dan moet je op een gegeven moment bereid zijn je goeroe, jouw pad en alle methodes te verlaten, stuk te slaan en te verbranden.

Als je wilt ontwaken uit de Droomstaat dan moet je letterlijk overal afscheid van nemen en niets meer als waar of waarheid accepteren. Zolang je nog ergens aan gehecht bent, zolang je nog gelooft dat er iets is dat je kan helpen of bedreigen, zit je vast in de gevangenis van het Ego-denken; zelfs als je gelooft dat dit niet zo is. Een slaaf is het makkelijkst te controleren en te onderdrukken als je hem doet geloven dat hij een vrij mens is.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

PERSOONLIJKE NOOT #16

Met de conclusie dat niemand kan weten wat ‘dat wat is’ is of waarom er zoiets schijnt te bestaan als de ‘Droomstaat’ — waarin wij schijnbaar gedroomde karakters zijn die schijnbaar een toneelstukje opvoeren dat we ‘ons leven’ noemen, terwijl we ondertussen zijn vergeten dat het slechts een toneelstukje is — en de vaststelling dat ‘dat wat is’ alleen maar ‘niets’ kan zijn — aangezien er nooit iets is gebeurd — zit mijn ‘taak’ er volgens mij wel op.

Ik kan niet meer vertellen dan ik nu heb verteld en niet meer opschrijven dan wat ik inmiddels heb opgeschreven. Wanneer ik mijn catalogi aan geschriften doorlees, dan merk ik dat ik al geregeld in herhaling val; dat ik iets schrijf wat ik al eerder heb opgeschreven en dus iets opnieuw herinner wat ik me al herinnerd had, maar was vergeten dat ik het was vergeten.

Aan het einde van de weg is er geen verlichting en iedereen die beweert dat daar wel verlichting is, is nog niet aan het einde van de weg. Aan het einde van de weg staat simpelweg een bord waarop staat:

“HIER IS HET EINDE VAN DE WEG!”

Nee hoor, zelfs dat staat er niet; er is alleen een afgrond waar je in dondert.

Misschien schrijf ik nog wel eens een stukje, maar dat zal niets nieuws toevoegen aan wat ik al heb geschreven. Er is namelijk niet meer te ontdekken dan het gegeven dat er niets is te ontdekken. Niets is niets, en het is nooit en nergens. Er is nooit iets gebeurd, er is geen wereld, geen universum en alles is een verzinsel van ‘iets’ waarvan we geen weet hebben wat dat is en waarom het dit verzint. De enige waarheid is dat niets waar is; niet omdat alles onwaar is, maar omdat er letterlijk niets is om waar te zijn.

OH, THE HORROR!

Niet echt wat we zouden verwachten van zoiets nobels als een spirituele zoektocht naar ons Ware Zelf en algehele verlichting voor iedereen, niet waar? Mensen die op zoek zijn naar iets dat waar is en eigenlijk van tevoren al hebben vastgesteld dat de uitkomst zal zijn dat alles ‘Liefde’ is (omdat ‘verlichte mensen’ dat hebben gezegd), moet ik teleurstellen. Alles is niet ‘Liefde’, omdat er geen ‘alles’ is; er is alleen maar ‘niets’ en ‘niets’ kan niet ‘iets’ zijn.

Goed, ik heb (volgens mij) alles geschreven wat er te schrijven valt en alles gezegd wat er te zeggen valt. Er rest mij slechts te zijn in dat wat schijnbaar is en te reageren op wat er schijnbaar plaatsvindt. Ik sta open voor wat er langskomt en voor de rest zie ik het wel.

Voor het geval ik niets meer schrijf (wat ik betwijfel, maar goed — one never knows), wens ik iedereen een goede reis en ik zie jullie wel daar waar we gestart zijn.

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie