DE KAR VOOR HET PAARD

De Droomstaat valt of staat met de identificatie van jezelf als zijnde jouw karakter (lichaam-geest-systeem) en de omgeving (de droom) als zijnde een externe realiteit. Zodra het kwartje valt dat jij niet dat lichaam bent, dat jij niet die geest bent en dat de omgeving zich niet buiten jou bevindt, maar in jou plaatsvindt, ben je ontwaakt. Want: als jij niet je lichaam en je geest bent, als alles niet buiten jou maar in jou plaatsvindt, WAT BEN JIJ DAN?

Dat is de belangrijkste vraag en het antwoord is de bevrijding.

Zolang iemand zich nog identificeert als zijnde een lichaam en geest met een naam in een externe wereld — en dat is een beschrijving van vrijwel iedereen — gaat alles wat ik probeer te communiceren grotendeels langs hem of haar heen. Misschien dat onderdelen en flarden van wat ik schrijf binnenkomt, maar, omdat het binnenkomt bij een persoon die gelooft een lichaam en geest te zijn (of te hebben), wordt het direct verbasterd en verwaterd tot een soort van New Age gehalte waar Ego graag op klaarkomt.

Veel spirituele mensen willen ontwaken (of bevrijd of verlicht worden) als de persoon die ze geloven te zijn en voor de persoon die ze geloven te zijn. Dat is onmogelijk, omdat ontwaken (of bevrijding, of verlichting… kies een term die je fijn vindt) het doorzien van die identificatie met lichaam en geest is waardoor er geen daadwerkelijke persoon meer is om ontwaakt (bevrijdt, verlicht) te zijn.

Kort gezegd willen de meeste spirituele zoekers iets (ontwaking, bevrijding, verlichting) wat niet werkelijk bestaat voor iets (zichzelf) dat niet werkelijk bestaat. Ik herhaal de zin nog eens zonder de “tussen haakjes”:

Spirituele zoekers willen iets wat niet werkelijk bestaat
voor iets dat niet werkelijk bestaat.

Lees die zin voor de lol nog eens zonder vooringenomen standpunt en overtuiging en je zult zien dat dit onmogelijk is en dus vanzelfsprekend nooit gaat gebeuren.

Ontwaken — of bevrijding, of verlichting; whatever the fuck ya wanna call it — is het einde van de identificatie met jouzelf (of: jouw Zelf) als een persoon met een geest en een lichaam in een externe realiteit. Het einde van die identificatie is dus niet het gevolg van het ontwaken maar DE OORZAAK van het ontwaken; het einde van de identificatie is wat ontwaken veroorzaakt, waarna duidelijk wordt dat je leeft in een Droomstaat.

Dit betekent niet dat het leven in die Droomstaat ophoudt of dat de Droomstaat ophoudt te bestaan; dat gaat allemaal gewoon door. Het enige verschil is alleen dat dit gebeurt zonder de identificatie met het actiefiguurtje; het lichaam met die geest waarvan jij dacht en waarin jij geloofde dat jij dat was.

Zolang je gelooft dat de oorzaak van ontwaken (het einde van de identificatie met jezelf in een externe wereld) het gevolg en resultaat van ontwaken zal zijn, en dat je dus eerst moet ontwaken om van die identificatie af te komen terwijl dat andersom is, zul je nooit kunnen ontwaken, omdat je in feite de kar voor het paard hebt gespannen.

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

VERTROUWEN IN WAT IS EN WAT ZAL ZIJN

Gisteren kreeg ik een ‘probleem’ voorgeschoteld dat om een ‘beslissing’ vroeg. Ik ga niet in op details, want dat is persoonlijk en ik weet niet wie er allemaal meeleest. Het punt is dat ik in eerste instantie merkte dat Ego de situatie overnam en een ‘beslissing’ wilde nemen vanuit het oogpunt van verzet, zekerheid voor een mogelijke toekomst en zelfs hebzucht. Niets menselijks is Ego vreemd.

Vanzelfsprekend heb ik op dat moment niet een beslissing genomen, ik hak al langer met dit bijltje en ben me altijd bewust van de invloed van Ego. Grofweg zijn er twee beslissingen mogelijk met twee verschillende uitkomsten:

  1. Ik behoud huursubsidie en heb in de toekomst de zekerheid van meer geld dan ik in feite kan opmaken; of:
  2. Ik verlies mijn huursubsidie en heb in de toekomst waarschijnlijk, maar niet absoluut zeker, dus ‘hopelijk’, genoeg geld.

Ego koos vanzelfsprekend meteen voor de beslissing die uitkomst ‘1’ zou creëren, omdat:

  • het de aandacht vestigt op de instantie die huursubsidie verstrekt (want dat zijn allemaal dieven die mijn geld stelen en me afhankelijk maken, zij verdienen het om dwarsgezeten te worden) = verzet;
  • het de aandacht vestigt op- en het bestaan bevestigt van een toekomst (die, zoals we allemaal weten, niet bestaat) = leven in wat niet bestaat;
  • het de aandacht vestigt op ‘hebben, hebben, hebben’ (ongeacht of ik het nodig heb in die niet bestaande toekomst) = hebzucht en noodzaak voor controle (zekerheid).

Uitkomst ‘2’, waarvoor ik waarschijnlijk ga kiezen, creëert de situatie waarin:

  • ik me niet bezighoud met wat die instantie doet, omdat ik niet meer geloof dat ik er afhankelijk van ben;
  • het de aandacht niet richt op een mogelijke schijnbare toekomst, omdat ik nu niet iets doe om er in de toekomst zeker van te zijn dat er dan meer dan genoeg geld is;
  • er een gevoel van vertrouwen ontstaat dat er, net als in het schijnbare verleden (want ik besta nog), ook in de schijnbare toekomst ‘voor me gezorgd zal worden’.

Dat laatste klinkt heel erg ‘New Age Spiri-Wiri’, maar wat ik er mee bedoel te zeggen is dat het leven, wanneer ik me laat meevoeren met de stroom, me moeiteloos leidt en heeft geleid naar situaties waarin ik altijd heb wat ik nodig heb. Niet meer dan ik nodig heb, niet per se wat ik wil, maar precies genoeg en precies dat waar de situatie om vraagt.

Dus, ik kan nu van alles gaan doen en regelen om er voor te zorgen dat ik een schijnbare zekerheid heb in die schijnbare toekomst, of ik kan alles laten gaan zoals het gaat en er op vertrouwen dat het goed komt in die schijnbare toekomst… ongeacht wat ‘goed’ mag inhouden. Door te observeren wat Ego wil (uitkomst ‘1’) en te kiezen voor uitkomst ‘2’, zet ik Ego buitenspel. Het resultaat is rust en vertrouwen… althans, dat is de ervaring hier.

Spreek ik vanuit een luxe situatie? Ja, dat doe ik zeker, maar het is een luxe situatie waarvoor ik geen enkele moeite heb gedaan, omdat ik, al terugkijkend, schijnbaar altijd een onbewust vertrouwen heb gehad dat het vanzelf wel goed komt, dat er ‘voor me gezorgd wordt’. Wat geld betreft heb ik me nooit beziggehouden met ‘morgen’ en ‘de toekomst’ en heb ik op het moment zelf, elk ‘dit moment’, nooit meer uitgegeven dan nodig was.

Het resultaat is dat ik altijd genoeg heb en heb gehad om te kunnen overleven, om het lichaam te kunnen laten blijven functioneren. Omdat ik tevreden ben met ‘genoeg’ in plaats van ‘meer dan genoeg’, ‘veel’, ‘teveel’ of ‘absolute zekerheid’, heeft het leven mij altijd ‘genoeg’ geleverd, ongeacht wat of hoeveel dat is. Mijn ervaring is dat dit ‘vertrouwen in wat is en zal zijn’ loont en in mijn geval levert dit een redelijk relaxt leven op… zeker nu ik me hier volledig bewust van ben.

Anyway, het leek op het moment zelf een goed idee om dit te delen… dus vandaar.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

WAAR IS WALDO?

Op Facebook, waar ik vaak mijn korte berichten plaats op het moment dat ze bij ‘mij’ binnenkomen, schreef ik:

“Ik heb geen wensen en verwachtingen meer, ik wil niets en zie geen doelen om te bereiken. Daarom hoef ik mijn leven niet te leven, maar leeft het leven mij. Een rivier maakt zich ook niet druk om de stenen in de bedding of de obstakels die het tegenkomt.”

Het hebben van wensen schept verwachtingen, en altijd in de toekomst… dat lijkt me logisch. Ik wens ‘dit’ en daarom moet ik ‘dat’ doen om ‘dit’ te bereiken of te manifesteren. Dat is niet nu leven, dat is nu bezig zijn met een toekomst die niet bestaat en misschien zelfs nooit zal bestaan — en in dat laatste geval zal de verwachting omslaan in teleurstelling.

Teleurstelling levert automatisch spijt op en op dat moment leef ik weer in het verleden; want als ik toen ‘zus en zo’ had gedaan, dan zou ik nu ‘dit’ (‘dat’ wat ik toen wenste) hebben gehad. Dus eerst leef ik met wensen en verwachtingen in de toekomst en wanneer die toekomst is bereikt, leef ik dankzij teleurstelling en spijt in het verleden. Elke idioot met de herseninhoud van een erwt moet kunnen inzien hoe gestoord dat is.

Ik schreef ook:

“Dit (leven zonder wensen en verwachtingen) betekent niet dat het opeens alleen maar een leuke ervaring is, dat er nu alleen maar geluk en liefde is en alleen maar goede dingen gebeuren. Het betekent blijkbaar alleen maar dat ik er geen mening over heb en vanzelf laat gebeuren wat schijnbaar gebeurt… ook als dit depressie of pijn is, dood en verderf.”

Wat het in feite betekent is dat je alleen nu kunt leven wanneer je zonder wensen, verwachtingen en ook zonder spijt leeft; ongeacht hoe dat ‘nu’ is of ervaren wordt (leuk of niet leuk). En je kunt natuurlijk alleen maar ‘nu’ leven, je kunt niet gisteren of morgen of volgend jaar leven, want je bestaat niet gisteren, morgen of volgend jaar… je bestaat nu, hier, op dit moment.

(Oké, je bestaat schijnbaar, maar toch.)

Wanneer je jouw leven leeft aan de hand van wat je wens dan schep je verwachtingen die meestal uitlopen op teleurstellingen; en dan leef je niet werkelijk, maar word je geleefd. Dat waardoor je wordt geleefd, is Ego… niets meer en niets minder. Ego is een parasiet dat zich in je hersenen nestelt en er voor zorgt dat jij denkt en gelooft dat jij dat Ego bent. Dat Ego houdt je in beweging middels het verzinnen van wensen en verwachtingen met teleurstelling en spijt, waardoor dat Ego er voor zorgt dat jij je alleen maar bezig houdt met het verleden en de toekomst.

In feite zorgt Ego er voor dat jij je met alles bezighoudt behalve dit moment, omdat dit moment, dit hier nu, de enige plek is waar jij mogelijkerwijs te vinden bent en Ego wil niet dat je erachter komt dat jij niet dat Ego bent. Jij bent dat wat je bent en niets anders, en als we dat wat je bent “Waldo” noemen, dan ben jij Waldo en jij bent hier nu en nergens anders. Dus waarom ergens anders, in de toekomst of het verleden, op zoek gaan naar waar Waldo is?

Geplaatst in Geen categorie | 5 reacties

PERSOONLIJKE NOOT #14

Na het schrijven van de blog “Paradoxen” stortte mijn/dit lichaam compleet in, en ik hallucineer me dat de twee zaken met elkaar te maken hebben. In die blog “Paradoxen” heb ik opnieuw vastgesteld dat niets bestaat en mijn vermoeden (gezien de extreme reactie van mijn/dit lichaam) is dat dit op dat moment op een nog diepere cellulair niveau dan voorheen ‘gerealiseerd’ werd, waardoor Ego (dat wat dit lichaam doet denken een “ik” te zijn) gedwongen werd om mijn/de aandacht op een extreme manier op mijn/dit lichaam te richten.

Ik heb hier geen bewijs voor, maar binnen een uur na het schrijven en publiceren van “Paradoxen” was ik zo goed als kreupel en niet in staat tot functioneren en ik geloof niet in toeval.

Ik heb al eerder geschreven over de theorie van dokter John E. Sarno (De Drie-eenheid van de Ego-Denkgeest (2)Persoonlijke Noot #13 – of zie: Google) dat de geest, het brein, de bloedtoevoer kan minimaliseren wanneer er in onze onderbewuste geest ongewenste emoties of gevoelens (zoals extreme angst en woede) ontstaan, waardoor er (bijvoorbeeld) rugpijn ontstaat, waardoor onze aandacht van die ongewenste emoties/gevoelens wordt afgeleid en gericht op het lichamelijke.

Voor Ego, dat in principe “in charge” is van onze geest, is de realisatie dat niets bestaat — waaronder het niet bestaan van “ik” en het niet bestaan van “het lichaam” en het niet bestaan van Ego zelf — extreem ongewenst. Vandaar dat ik vermoed dat de absolute “shut down” van mijn/dit lichaam het gevolg is geweest van die wellicht diepere cellulaire realisatie.

We zijn nu 5 dagen verder en nog steeds functioneert mijn/dit lichaam niet optimaal. Het gaat al wel iets beter en dat is voornamelijk gebeurd nadat ik de hier bovenstaande en nu beschreven realisatie had; dat dit een aanval van Ego is geweest om te bewijzen dat mijn/dit/het lichaam echt bestaat, waardoor automatisch bewezen zou zijn dat “ik” echt besta en dus ook Ego echt bestaat. Door dit inzicht, precies zoals dokter Sarno beweert, is de aanval van Ego doorzien en verdwijnt de pijn langzaam maar zeker.

Ware het niet dat ik vanochtend een nieuwe realisatie had, bijna een 3D visualisatie van dat wat is (maar daarover wellicht later), waardoor ik (mijn/dit lichaam) me (zich) op dit moment weer super-klote voel(t). Mijn hoop is dat, door dit nu op te schrijven en mezelf in te prenten dat dit een Ego-aanval is (een lichamelijke cyber-attack om een geestelijk, emotioneel en wellicht existentieel probleem/inzicht te verhullen), de gevolgen beperkt blijven en snel zullen overgaan.

Nogmaals, ik heb hier geen bewijs voor, maar het is de “ervaring” hier.

Geplaatst in Geen categorie | 2 reacties

PARADOXEN

Het is mijn ervaring, hier nu in dit, dat je niet kunt ontwaken uit de droomstaat zonder dat je in staat bent te spelen met paradoxen. Hiermee bedoel ik dat je bereid moet zijn om de mogelijkheid te accepteren dat alles een paradox is en dat elke paradox geen paradox is, wat op zichzelf al een paradox is en dus geen paradox is.

Ben je er nog? Mooi.

Ontwaken uit de droomstaat is ontwaken uit het idee dat er een droomstaat bestaat en dat je daaruit kunt ontwaken. Met andere woorden: eerst moet je ervaren dat er wel een droomstaat bestaat om vervolgens uit die droomstaat te kunnen ontwaken en in te zien dat er nooit een droomstaat heeft bestaan en dat je vanzelfsprekend niet ontwaakt bent omdat je in Absolute Waarheid nooit hebt geslapen.

Eén van de eerste dingen die mij opviel is dat er geen sprake is van een droomstaat, omdat er nooit iets is gebeurt (ook geen droom) en dat er niets is om uit te ontwaken; laat staan dat er ‘iemand’ is die zou kunnen ontwaken, want er is niemand die in slaap zou kunnen zijn omdat er niets is gebeurt. Het gegeven dat er niets is gebeurt houdt absoluut in dat er NIETS OOIT is gebeurt. Niettemin moet je eerst ontwaken om te zien dat je nooit hebt geslapen, dat er nooit een droomstaat heeft bestaan en dat er niets is gebeurt.

In lijn met de poortloze poort heb ik het hier over de paradoxloze paradox.

Voordat ik vermoedde dat er zoiets bestond als een droomstaat,  geloofde ik dat ik wakker was en de wereld de echte ware realiteit. Vervolgens realiseerde ik me dat deze realiteit (IK in een wereld in een universum) een droomstaat is en dat je hieruit kunt ontwaken om op z’n minst bewust te zijn van het bestaan van een Absolute Waarheid waarin alles schijnbaar gebeurt; om me vervolgens te realiseren dat er geen droomstaat bestaat waaruit ontwaakt kan worden, noch dat IK besta om te ontwaken of dit te realiseren, aangezien alleen die Absolute Waarheid schijnbaar bestaat (schijnbaar, omdat ik er niet werkelijk ben om het absoluut zeker vast te stellen).

Nog niet afgehaakt? Cool!

Iedereen begrijpt dat je hiermee niet een rechtszaak kan winnen, niettemin zijn de bovenstaande paradoxen hoe het in elkaar steekt (althans, dat is mijn ervaring hier in dit) en is alles wat logisch lijkt en ‘klopt’ onwaar. Het denken gaat dit niet begrijpen, omdat het denken zelf onderdeel is van dat wat onwaar is, en het denken zal vanzelfsprekend dat wat onwaar is als waar zien, omdat het denken anders zelf tot de conclusie moet komen dat het onderdeel is van iets dat niet bestaat en, logischerwijs, tot de conclusie moet komen dat er nog nooit één seconde gedacht is.

Na het ontwaken uit de droomstaat, dat geen ontwaken is omdat er geen droomstaat is, stopt het logisch denken; en daarna zul je logischer denken dan je ooit hebt gedacht, alleen besta jij niet meer om het te doen… maar dat geeft niet, want het is nooit anders geweest.

Hier wil ik graag zeggen “I rest my case”, alleen heb ik geen “case”; ik heb letterlijk geen poot om op te staan. 😀

Geplaatst in Geen categorie | 3 reacties

100% VERANTWOORDELIJK MAAR SCHULDIG AAN NIETS

Wanneer je in de bioscoop zit en naar een film kijkt, of in een theater naar een toneelstuk kijkt, of voor de televisie en een serie volgt en het enige wat je ziet gebeuren is een aantal mensen die vreselijk gelukkig zijn en niets doen omdat ze allemaal één zijn… hoelang denk je dan dat je blijft kijken voor het saai wordt?

Niet lang.

Het is het conflict en drama wat een verhaal in een film, in een toneelstuk of in een serie boeiend maakt. Zonder conflict en drama heb je niet werkelijk een verhaal, omdat een verhaal pas een verhaal is wanneer er op een schijnbare tijdlijn iets gebeurt dat spannend en/of boeiend is… en geluk en harmonie is niet boeiend, niet voor heel lang tenminste.

Zo zit het dus ook met dit leven dat we schijnbaar doorstaan, het leven wat, zoals Shakespeare al vaststelde, een schouwspel is. Dit leven is net als die film, dat toneelstuk of die serie en kan niet al die miljarden jaren voortgaan zonder de input van conflict en drama. Bot gezegd: zonder conflict en drama is er geen leven omdat er dan geen boeiend verhaal is… Adam trouwde met Eva en ze leefden nog lang en gelukkig in absolute harmonie. THE END!! Serieus niet meer dan een korte film van 5 minuten waard.

Het is een illusie om te geloven dat we ooit allemaal gelukkig in harmonie zouden kunnen samenleven als één, omdat dit leven een verhaal is dat zich schijnbaar afspeelt op een schijnbare tijdlijn, en er kan alleen iets gebeuren wanneer er conflict en drama is. Dit verhaal op aarde moet ook nog eens miljarden en miljarden jaren voortmodderen zonder saai te worden, dus de conflicten en het drama moeten jaar na jaar worden opgevoerd en extremer worden, net als in een goede soapserie.

Het is noodzakelijk voor de voortgang van het verhaal op aarde, de droomstaat, dat wij als mensen recht tegenover elkaar staan en elkaar bij tijd en wijlen de hersens inslaan. We moeten stelen, vreemdgaan, liegen en bedriegen zodat andere karakters in het verhaal de held kunnen spelen in de rol van “goede fatsoenlijke mensen”. Er moeten mensen en dieren doodgaan, de planeet moet dreigen te vergaan en aan de andere kant moeten we blijven hopen op een betere toekomst aan de hand van minuscule succesverhaaltjes.

Jed McKenna heeft ooit gezegd dat wij, als dat wat we werkelijk in absolute Waarheid zijn, 100% verantwoordelijk zijn voor alles en schuldig aan niets. Het heeft een tijdje geduurd voordat ik dit kon behappen, maar het is te verklaren aan de hand van de vergelijking met een film zoals wij die op het filmdoek in de bioscoop waarnemen en ervaren.

Wat wij werkelijk in absolute Waarheid zijn is ‘Dat wat is’ dat zich op aarde in het universum uit als ‘dat wat schijnbaar lijkt te gebeuren, maar niet echt’. Ten opzichte van de vergelijking met een film, zijn wij, als ‘Dat wat is’ de scriptschrijver, regisseur, toeschouwer en acteur in één… en daar, vlak voor de neus van de acteur, houdt de absolute Waarheid op. Op dat punt, vlak voor zijn neus van de acteur, is waar, volgens Zen, de poortloze poort zich bevindt.

Voorbij de acteur begint de droomstaat, de film. De acteur speelt het personage—in mijn geval: Frits de Geweldige Droomvernietiger—die zijn schijnbare leven leeft in een wereld vol conflict en drama, met af en toe wat liefde, geluk en harmonie. Kortom: DE FILM! In die film zijn wij niet allemaal één en zal er nooit alleen maar geluk en harmonie kunnen bestaan. Maar die film is slechts een film; het is niet waar; het is een verzonnen verhaal en het is nooit werkelijk gebeurt.

Terug naar de opmerking van Jed McKenna: iedereen is 100% verantwoordelijk voor alles maar schuldig aan niets. Die 100% verantwoordelijkheid hebben we omdat wij allemaal die ene scriptschrijver/regisseur/toeschouwer/acteur zijn die 100% verantwoordelijk is voor de creatie, de uitvoering en het ervaren van het verhaal, maar we zijn binnen het verhaal nergens schuldig aan, omdat het slechts een verhaal is; niet echt waar en dus nooit werkelijk gebeurd.

Bovendien zijn wij niet het personage, het lichaam, dat we denken te zijn, dat is slechts de rol die we spelen en waarvan we vergeten zijn dat we het spelen. Daar is niets mis mee, dat moet zo zijn, anders is het niet spannend. Conflict is geen conflict en drama is geen drama als we ons voortdurend herinneren dat het gespeeld is, dat lijkt me logisch. Niettemin kun je wanneer je wakker wordt en herinnert dat je in een bioscoop zit en naar een film kijkt (Plato’s Grot), niet letterlijk maar wel figuurlijk ‘zien’ dat je alleen maar de scriptschrijver/regisseur/toeschouwer/acteur bent… 100% verantwoordelijk maar schuldig aan niets.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

RUSTEN IN WAT IS

‘Rusten in wat is’ is volgens mij het moeilijkste wat er bestaat. Het begint al met dat het klinkt als een mooie New Age bullshit uitspraak die de eerste de beste New Age goeroe met anderhalve verlichtingservaring kan roepen terwijl hij bezig is het geld te tellen dat hij de spirituele zoekers heeft afgetroggeld. Verzet verzekerd!! Althans, hier!

Nee! ‘Rusten in wat is’ is geen spirituele oefening, want een oefening is een actie en dat is niet rusten. Het is ook niet ‘Leven in het NU’, want ‘leven’ impliceert ‘beweging’ en ‘iets doen’ en is niet rusten. ‘Rusten in wat is’ is vergelijkbaar met ‘ik zie wel wat er gebeurt’ en ‘ik merk het wel’. Het houdt in dat je het leven het leven laat zijn en niet ingrijpt in wat er gebeurt. Dit betekent niet dat je niets mag doen, want ‘iets niet mogen doen’ is jezelf ‘iets doen’ ontzeggen en dat is nog steeds een actie en niet rusten.

‘Rusten in wat is’ kun je omschrijven als ‘Zijn’, maar het woord ‘Zijn’ levert een extra probleem op voor ons ego-denksysteem; het begrijpt niet wat ‘Zijn’ is, het begrijpt alleen ‘doen’. Vandaar dat ik ‘Rusten in wat is’ gebruik, omdat ‘Rusten’  het dichtst bij ‘bezig zijn met niets doen’ komt en dat kan het ego-denksysteem heel misschien begrijpen.

IK ga rusten in wat is,” zal het ego-denksysteem ten onrechte denken en het als een actie ervaren, terwijl het dat niet is.

‘Rusten in wat is’, hoe doe je dat? Dat is een goede vraag en levert meteen de reden op waarom het zo moeilijk is. ‘Rusten in wat is’ is niet iets dat je kunt doen, want ‘iets doen’ is een actie, een beweging, en dus niet rusten. ‘Rusten in wat is’ is een gemoedstoestand die je alleen maar kunt trachten toe te laten; waarvoor je open kunt staan, als het ware. Het is een gemoedstoestand waarin je de vorige seconde niet laat meewegen in wat er nu gebeurt en de volgende seconde niet als reden gebruikt om te doen wat je deze seconde nu hier doet.

‘Rusten in wat is’ kun je, om het ego-denksysteem tegemoet te komen, zien als doen wat je doet zonder onderbouwing die je put uit het verleden en zonder verwachting die je projecteert op de toekomst. Kortom — ZIJN! in plaats van DOEN! — maar dat is het moeilijkste wat er bestaat, omdat het ego-denksysteem er letterlijk geen fuck van begrijpt en er niet mee uit de voeten kan. Het ego-denksysteem staat dan letterlijk met lege handen en dat maakt het de beste ‘schijnbare methode’ (een methode die geen methode is) om wakker te worden.

Een belangrijke voetnoot is wel dat je pas kunt ‘Rusten in wat is’ wanneer er geen obstakels meer aanwezig zijn in de denkgeest, en die obstakels verwijder je (in my humble opinion) het makkelijkst middels Autolyse, ondersteund met Zelf-onderzoek.

[Voor meer informatie over Autolyse en Zelf-onderzoek: WWW.AUTOLYSE.NL]

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen