DISCUSSIE, MENINGSVERSCHIL EN OORLOG

Ik heb al vaker gezegd dat er, volgens mijn bescheiden mening, twee realiteiten zijn. De realiteit die we hier als entiteit op aarde ervaren en de realiteit waarin deze schijnbare realiteit van ons leven op aarde schijnbaar plaatsvindt. De eerste realiteit is de enige die we kunnen ervaren, maar niet waar, en de tweede realiteit is wel waar, maar die kunnen we en zullen we nooit ervaren.

Gezien dit gegeven, is het misschien een idee om eerst even te kijken wat realiteit nou eigenlijk is. Van Dale, het woordenboek, zegt dat realiteit ‘werkelijkheid’ is en ‘werkelijkheid’ is ‘dat wat werkelijk is’. Het mag inmiddels duidelijk zijn dat ik het hiermee niet eens ben. Realiteit is in mijn optiek simpelweg dat wat door een schijnbaar losstaand personage ervaren wordt als waar.

Extreem gezegd houdt dit in dat, als iemand ervan overtuigd is dat hij elke week op maandag om twaalf uur een goed gesprek heeft met de Opperkabouter van Kabouterland, dan is dat voor die persoon realiteit. Ikzelf geloof niet in kabouters, dus voor mij is het geen realiteit. Realiteit is strikt persoonsgebonden en niet per se waar — eerder, per se niet waar.

Iedereen heeft een eigen realiteit die altijd op specifieke punten afwijkt van de realiteit van anderen. Er bestaat op deze aarde in dit universum niet zoiets als de voor alles en iedereen geldende realiteit, net zoals er op deze aarde in dit universum niet zoiets als de voor alles en iedereen geldende waarheid bestaat. En realiteit heeft niets te maken met waarheid, aangezien waarheid waar moet zijn voor alles en iedereen en ieders persoonlijke realiteit voldoet niet aan dat kwalificatie.

Dat wat jij hier als entiteit op aarde als realiteit ervaart is niet waar in absolute zin, het is slechts waar voor jou. Dit betekent dat, in absolute zin, in absolute waarheid, jouw realiteit niet waar is en dat geldt voor iedere entiteit op aarde; niemand uitgezonderd. Elke discussie, elk meningsverschil en elke oorlog die gevoerd wordt, gaat niet over wie de waarheid verkondigt en niet over wie gelijk heeft, maar over wie het sterkst is en de ander zijn/haar (in absolute zin onware) realiteit met verbaal of fysiek geweld kan opdringen.

Niemand weet wat waar is en niemand heeft ooit gelijk. Elk gevecht, verbaal of fysiek, gaat over wiens onwaarheid volgens mijn/jouw/zijn/haar onware realiteit ten onrechte als minder onwaar wordt gezien dan de onwaarheid van de onware realiteit van een ander. Is het werkelijk noodzakelijk om uit te leggen hoe gestoord dit is? En toch gelooft vrijwel iedereen, zeker mensen met macht en/of aanzien, altijd dat hij/zij gelijk heeft en dat de ander er naast zit, met alle gevolgen van dien.

PS: Dit is overigens ook de reden waarom het in deze schijnbare realiteit nooit beter zal worden en we nooit in vrede op aarde zullen kunnen of gaan leven, ongeacht hoe hard we geloven in de elk jaar terugkerende kerstboodschap. Halle-fucking-luja.

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

VERLICHTING VOOR OF VAN JEZELF

Wanneer we beginnen aan een spirituele zoektocht, dan betekent dit in de meeste gevallen dat er een zoektocht bestaat naar spirituele verlichting. In vrijwel alle gevallen komt dit neer op het willen vinden, bereiken of verkrijgen van spirituele verlichting voor jezelf. Jij, als hetgeen je schijnbaar gelooft te zijn, wil verlichting voor diezelfde jij die je schijnbaar gelooft te zijn.

Het hangt een beetje van af hoe serieus of hoe oppervlakkig je die zoektocht onderneemt welke vorm het zal aannemen. Als je de zoektocht aangaat als de persoon in dat lichaam, dan zoek je verlichting voor dat lichaam, als je hebt ingezien dat je niet dat lichaam bent maar nog wel een ‘zelf’ (in wat voor vorm dan ook), dan zoek je verlichting voor die ‘zelf’.

In beide gevallen is het een zoektocht zonder einde en zonder succes. Pas wanneer je inziet en jij je realiseert dat jij niet dat lichaam bent en dat er niet werkelijk een ‘zelf’ bestaat, kan er iets ontstaan dat we ‘verlichting’ zouden kunnen noemen… maar niet voor dat schijnbare lichaam of voor die ‘zelf’ in welke vorm dan ook, maar van het geloof een lichaam of een ‘zelf’ te zijn.

Het enige probleem dat wij als schijnbare mens hebben, komt voort uit onze identificatie met dat lichaam en die geest die wij ‘ik’ noemen en verlichting is niets anders dan de bevrijding van die identificatie met dat lichaam en die geest, die ‘ik’. Maar aangezien daarmee ook die ‘ik’ als werkelijk bestaand personage wegvalt, is er niet meer iemand (een ‘ik’) die verlicht kan zijn. Verlichting heft het verlicht zijn op en dat gebeurt precies op hetzelfde moment waarop verlichting schijnbaar bereikt is, waardoor er wederom niets is gebeurt.

Samenvattend, zolang je verlichting zoekt voor jezelf, in welke vorm jij jezelf dan ook ziet, gaat dat je geen enkel resultaat opleveren. Alleen verlichting van jezelf, van dat wat je gelooft te zijn, van de identificatie met jezelf en je lichaam als zijnde een losstaande werkelijke entiteit, kan ervaren worden… maar niet door jou, dus dat kun je en zul je dan niet meer ‘verlichting’ noemen.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

DE ‘BOODSCHAP’

Ik realiseer me de laatste tijd dat ik eigenlijk sinds 2012/2013 steeds hetzelfde schrijf in andere bewoordingen. Het is niet zo dat ik steeds iets nieuws te vertellen heb, maar dat er schijnbaar de noodzaak opkomt om een poging te wagen het nog duidelijker te verwoorden.

Ik denk dat mijn basis ‘boodschap’ redelijk simpel te begrijpen is, maar dat het probleem voornamelijk ligt bij wie het begrijpt. Wanneer ‘dat wat jij bent en alles is’ het begrijpt, dan zal het vrij snel duidelijk zijn en ben je klaar, maar als het ‘dat wat je gelooft te zijn’ is dat het begrijpt, dan wordt er iets van gemaakt wat het niet is en ga je terug naar start — of liever gezegd, je bent dan nog nooit begonnen.

De ‘boodschap’ is, kort gezegd: Jij bent altijd dat wat je bent en dat wat je bent is dat wat is. Aangezien dat voor alles en iedereen geldt, is er alleen dat wat is (non-duaal) en alles wat schijnbaar los van elkaar bestaat (duaal), is niet en bestaat niet. Nog korter gezegd: jij bent niet wat je gelooft te zijn. Nog korter? Jij bestaat niet.

Wat dit inzicht tegenhoudt is het idee en het geloof dat jij een losstaand personage bent dat wakker kan worden en eenheid kan ervaren, want dat losstaande personage dat je gelooft te zijn wil niet ophouden te bestaan. Wakker worden en eenheid ervaren als een losstaand personage is simpelweg onmogelijk. Zolang je gelooft een losstaand personage te zijn, zul je geloven dat de wereld waarin je schijnbaar leeft de absolute fysiek tastbare waarheid en realiteit is, zelfs wanneer je denkt dat je gelooft dat dit niet zo is.

Wanneer je als een losstaand personage inziet dat de wereld om je heen niet een absolute fysiek tastbare waarheid en werkelijkheid is, dan is dat slechts ‘dat wat jij denkt en gelooft te zijn’ die dit als nieuwe waarheid heeft aangenomen en niet ‘dat wat je werkelijk bent’. Dan heb je jezelf wijsgemaakt dat de alles om je heen — behalve jijzelf — niet een absolute fysiek tastbare waarheid en werkelijkheid is. Dan droom je dat je niet meer droomt omdat de ‘boodschap’ is ontvangen door het personage dat je denkt te zijn in plaats van dat wat je werkelijk bent.

Zolang jij als losstaand personage gelooft dat jij iets ervaart, dan is het dat niet. Het is pas ‘het’ wanneer jij dit niet meer ervaart, maar dan is het geen ervaring meer. Pas wanneer er een inherente zekerheid bestaat dat jij als losstaand personage niet bestaat, niets doet, niets wilt en niets ervaart, kun je jezelf ‘wakker’ noemen. Tot dat moment droom je; en dan maakt het niet uit wat je droomt.

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

ZOEKEN NAAR JE WERKELIJKE ZELF

In de spirituele zoektocht is één van de meest aangeprezen methodes de zoektocht naar jezelf. De schuld hiervoor ligt voor een groot deel bij Ramana Maharshi die door de huidige neo-Advaita en spirituele gemeenschap als één van de ‘grootste’ spirituele leraren geldt, maar wiens boodschap tegenwoordig door weinig mensen werkelijk wordt begrepen.

Ramana’s mantra was ‘wie ben ik?’, maar daarmee doelde hij niet op de fysieke ik. Hij wilde niet dat mensen op zoek zouden gaan naar de zelf van het ik-personage dat ze geloven te zijn, maar naar dat wat ze werkelijk zijn; dat wat alles is. Vanzelfsprekend is dit verkeerd uitgelegd vanaf het moment dat de ego-denkgeest deze boodschap heeft gekaapt en heeft verbasterd tot een vorm waarin de ‘ik’ kan blijven bestaan.

Nog steeds gaan de meeste spirituele zoekers en leraren er vanuit dat er een ‘ik’ is die iets kan vinden en zien dat gebruikt kan worden voor diezelfde ‘ik’ — zelfs binnen de Advaita waar dat ontkent wordt terwijl hun acties het tegendeel erkennen. Men gaat er vanuit dat de ‘ik’ onderzocht dient te worden zodat diens ware aard gevonden kan worden en, indien mogelijk, verbeterd kan worden. Ze zetten de ‘ik’ in om die ‘ik’ te zoeken ter vernietiging van diezelfde ‘ik’ om zo een betere ‘ik’ te worden, een ronduit gestoorde opdracht die nergens toe leidt.

Het probleem van de gehele spirituele zoektocht is de misvatting dat hier een ‘ik’ zou zijn die kan zien wat die ‘ik’ in alle absolute werkelijk en waarheid zelf is. Die misvatting is de reden dat er, letterlijk eeuwen nadat mensen die er achter zijn gekomen hoe het werkt dat gecommuniceerd hebben, nog steeds spirituele zoekers zijn.

De standaard spirituele zoeker gelooft nog steeds een ‘ik’ te zijn die, in de vorm van die ‘ik’, in staat moet zijn te weten en te zien wie de werkelijke ‘ik’ is. Wanneer die ‘ik’ dan gevonden is — wat nooit gebeurt — wil die ‘ik’ vervolgens bevrijding voor diezelfde ‘ik’. Als je nou even een stap naar achter doet, diep adem haalt, en eens even heel serieus kijkt naar wat dat werkelijk betekent, dan moet je toch inzien dat dit niet kan werken?

Het enige wat je hier kunt doen is onderzoeken wat je denkt te zijn en inzien dat je dat niet bent. Wanneer er de realisatie is dat jij niet dit lichaam, niet deze geest, niet dat denken, niet die gevoelens, niet die emoties en dus niet deze persoon bent, dan moet je wel dat zijn wat je altijd bent geweest. Hier kun je niet naar kijken, dat kun je niet zien, dat kun je niet ervaren omdat je dat bent.

Een belangrijk onderdeel van die realisatie is dat er ook de realisatie wordt gedownload dat alles wat die ‘ik’ die je dacht te zijn overkomt, alles wat die ‘ik’ voelt, elk trauma, elke angst, elke pijn en elk lijden, niets te maken heeft met wat jij werkelijk bent. Het belang en de belangrijkheid van dat alles wordt automatisch verminderd tot het niveau van het zien van drama en rampen op het beeldscherm in de bioscoop of op de TV.

Die realisatie is overigens niet jouw realisatie, maak die vergissing niet. Het is niet de ‘ik’ die realiseert dat hij niet die ‘ik’ is, want dan is er nog steeds die ‘ik’ die dat realiseert. Met andere woorden, dat is de ego-denkgeest die de realisatie kaapt en gebruikt ter versterking van het ego-denken. De realisatie vindt plaats in dat wat je werkelijk bent, in dat wat jij als ‘ik’ niet kunt zien, ervaren en vinden, in dat wat jij alleen maar kunt zijn omdat je dat bent.

Er kan alleen gezien, ervaren en gevonden worden wat jij niet bent. Wat jij werkelijk bent kan niet gezien, ervaren of gevonden worden, omdat jij dat bent. Waarom zou jij jezelf moeten zien, ervaren of vinden als jij dat al bent en bovendien altijd bent geweest en altijd zal zijn? Moet een steen op zoek gaan naar zijn werkelijke ‘steenheid’ om een ware steen te worden?

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

ADVAITA EN NON-DUALISME

Waarschijnlijk heb ik dit wel eens geschreven of gezegd, maar ik weet dat niet meer… ik heb niet de gewoonte om het verleden te onthouden aangezien het voorbij is en ik er niets meer mee kan doen. Maar, ik wil het even over advaita en non-dualisme hebben, omdat ik de laatste tijd veel geconfronteerd word met ‘nincompoops’ (= domme personen) die daar een new age vorm van hebben gekneed.

Wat deze ‘nincompoops’ met de eeuwenoude kennis van de A-Dvaita Vedante hebben gedaan is er iets van maken dat als persoon kan worden ervaren en geleefd. Zij maken zichzelf wijs dat zij en alles om hen heen één is, aangezien advaita ‘geen twee’ betekent en non-dualisme ‘geen dualisme’. Zij geven vervolgens cursussen om andere mensen, die nog geloven niet één te zijn, te leren hoe ze kunnen geloven dat ze één zijn met alles om hun heen.

Dat is natuurlijk complete waanzin!

Advaita — in feite is het A-Dvaita — betekent ‘geen twee’. In het Nederlands (en vrijwel het gehele westen) wordt dit vertaald als ‘non-dualisme’ wat simpelweg betekent ‘geen dualisme’ wat in feit hetzelfde is als ‘geen twee’.

De waanzin van de new age advaitisten is dat ze geloven dat het één moet zijn omdat het geen twee is, of in het westen, dat het non-duaal moet zijn omdat het niet duaal is. In de oude A-Dvaita Vedante wordt nergens beweerd of gezegd dat het één is, er wordt gezegd dat er geen twee bestaat, dus niet dat het ‘non-duaal’ is, maar dat er geen dualiteit bestaat.

Dus als je om je heen kijkt, is alles wat je ziet, alles wat je ervaart, je complete omgeving met alles er in, duaal en A-Dvaita Vedante zegt heel simpel dat er geen twee is, geen dualiteit. De enige juiste conclusie kan alleen maar zijn dat dit leven op aarde in dit universum, wat inherent duaal is, niet is. Er is geen twee, dus alles wat duaal is, is er niet.

Het is niet één, het bestaat simpelweg in zijn geheel NIET! Anders gezegd, de duale realiteit die we ervaren en zien is NIET. Weer anders gezegd, de duale realiteit die we ervaren en zien is een Droomstaat. Wij en alles om ons heen zijn niet één, nee, wij en alles om ons heen zijn NIET, omdat twee en dualiteit onmogelijk zijn.

Weer anders gezegd, zien wij niet de werkelijkheid ten onrechte duaal waar het dus schijnbaar non-duaal zou zijn, maar we zien de werkelijkheid ten onrechte als een bestaand iets terwijl het in zijn geheel niet kan bestaan. A-Dvaita vertelt ons heel simpel in twee woorden dat wij als levende entiteiten op een aarde in een universum NIET BESTAAN!

Dus al die ‘nincompoops’ die cursussen geven over non-duaal bestaan en je beloven te coachen naar éénheid, begrijpen er niets van en het is werkelijk doodzonde om daar nog één fucking cent aan uit te geven. Er bestaat niet zoiets als non-dualiteit omdat er niet zoiets als dualiteit bestaat, dus hoe ga je dat leren en hoe ga je dat doen? Niet dus!

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

ANDERE ‘LERAREN’

Ik begrijp dat het lastig is om je voor te stellen dat alles wat je ziet en ervaart er niet is en dat er nooit iets is gebeurd, dus ik begrijp ook dat er mensen zijn die mijn — hoe zal ik het noemen? — ‘inzichten’ negeren of de noodzaak voelen mij te overtuigen van mijn ongelijk en, vanzelfsprekend, hun eigen gelijk.

Vooral dat laatste komt veel voor bij mensen die het advaita/non-dualistische geloof aanhangen. Dit zijn veelal mensen die de leerling waren of zijn van leerlingen van leerlingen van mensen als Alexander Smit en Wolter Keers. Deze twee mensen waren directe leerlingen van Ramana Maharshi (Wolter Keers) en Nisargadatta Maharaj (Alexander Smit) en hebben dus die leer verkondigt.

De leer van beiden, Ramana en Nisargadatta, stelt heel duidelijk dat deze schijnbare werkelijkheid waarin we leven niet werkelijk bestaat als een solide en tastbare werkelijkheid, bovendien is er geen ‘ik’ aanwezig in het schijnbare lichaam. Zij geven duidelijk aan dat dit schijnbare bestaan een Droomstaat is, daar bestaat geen enkele twijfel over.

Dus ergens langs de lijn van Ramana en Nisargadatta, via Keers en Smit, naar de mensen die nu op hun troontje zitten, is de boodschap verwaterd tot iets dat letterlijk wel te verkopen is aan zoekers die spirituele verlichting en een nondualistisch bestaan willen voor de persoon in dat lichaam. Ramana zelf omschreef dat als een niet bestaand ding dat verlossing wil voor dat niet bestaande ding; hij was daar heel erg duidelijk in.

Het zijn die mensen die nu op hun troontjes zitten, zij die zichzelf tot leraar hebben gebombardeerd, die mij vertellen dat ik het verkeerd zie, terwijl zij overduidelijk een verwaterde boodschap hebben ontvangen en nu in de waan leven dat zij als persoon de non-dualistische ervaring beleven en daarom kunnen verkopen aan andere mensen die dat ook willen voor de persoon die zij geloven te zijn.

Ik begrijp dat ik het die mensen niet aan het verstand kan peuteren dat ze naar de verkeerde boodschap hebben geluisterd en dat wat zij geloven te zijn — verlicht of non-dualistisch — een waanbeeld is dat ze zichzelf hebben aangepraat. Ze willen dat niet horen, want zij hebben er zoveel tijd en moeite in geïnvesteerd, en ze verdienen er geld aan, dat het simpelweg gewoon waar moet zijn; ze willen helemaal niet horen dat ze hun tijd en moeite verspild hebben en dat ze letterlijk onzin verkopen.

En toch is dat zo.

Dus ik begrijp dat mijn boodschap niet geliefd is. Ik begrijp dat ik nooit op een troontje zal mogen zitten, omdat er geen ziel op aarde is die gaat betalen om te horen te krijgen dat wat ze allemaal gedaan hebben letterlijk voor niets is geweest en dat zij daarbovenop ook nog eens niet bestaan.

Niemand gaat stilletjes luisteren terwijl ik vertel dat wat zij denken en geloven te zijn helemaal niets van mij gaat krijgen, ongeacht hoeveel geld ze op mijn rekening storten. Maar dat is precies wat veel van de huidige non-dualisme leraren doen — uitzonderingen daargelaten, maar die zijn op één hand te tellen.

Die huidige leraren leveren veelal een verwaterde- en dus onware boodschap waarmee ze suggereren dat de leerlingen verlicht kunnen worden, of non-dualistisch kunnen bestaan, als de persoon die zij zijn. Dat gaat dus nooit gebeuren, waardoor deze leerlingen tot het einde der tijden leerling blijven en hun geld blijven geven aan deze sjacheraars.

Natuurlijk willen deze leraren/sjacheraars niet dat ik een simpele boodschap verkondig waarmee iedereen die dat wil aan de slag kan gaan en dat geen ene fuck kost. Natuurlijk gaan die lui mij tegenspreken en zo nodig aanvallen en zwart maken. En dat is cool, begrijp me niet verkeerd. Ik heb er geen enkel probleem mee en zie de humor er wel van in, alleen ga ik niet meer met ze in gesprek… die tijd heb ik gehad.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

VOORTDURENDE AUTOLYSE

Hoewel het niet uit te leggen is, ga ik toch maar weer eens een poging wagen om het op virtueel papier te zetten. Ik merk, hoewel er vrijwel geen identificatie meer is met het lichaam ‘Frits’, het ‘niet meer identificeren’ (ook wel het ‘ontwaakt zijn’ genoemd, of het foutieve ‘verlicht zijn’) nog niet bestendig genoeg is en er nog steeds autolyse nodig is… en dit is dat.

Het is, voor zover ik het kan overzien, een drie-stap mechanisme waardoor alles wat we nu meemaken als schijnbaar ‘echt’ schijnbaar is ontstaan. In eerste instantie is er ‘dat wat is’ waarvan ik alleen maar kan aannemen dat het er is. Waarom? Omdat, aangezien het overduidelijk is dat deze wereld, die we schijnbaar als echt ervaren, niet ‘echt’ kan zijn — er zijn geen bewijzen voor anders dan aannames, geloof en ongefundeerde overtuigingen — moet er is toch schijnbaar iets zijn waarin deze schijnbare realiteit schijnbaar plaatsvindt.

Iets, ook als het een illusie of een droom is, kan niet plaatsvinden in niets, want iets in niets is niets en dan zou er zelfs geen illusie of droom zijn. Een illusie of een droom kan niet op zichzelf staan, het heeft iets nodig om uit voort te komen. Dus er moet ‘iets’ zijn waarin het plaatsvindt, ook al is dat ‘iets’ misschien niet iets tastbaars. Misschien is dat ‘iets’ waarin het plaatsvindt een vormloos ontastbaar iets, ik weet het niet, maar dat het ‘iets’ moet zijn, is overduidelijk.

Ik vermoed dat dit niet echt logisch klinkt. Ik kan inzien dat het, gezien vanuit het perspectief van actiefiguurtje Frits, onvoorstelbaar klinkt en daarom — zo neem ik aan — zal het waarschijnlijk onlogisch en/of onvoorstelbaar klinken voor iedereen die zich identificeert met zijn of haar lichaam en denken, en dus redeneert vanuit de illusie/droom. Maar, bekeken en ervaren vanuit het (arrogant klinkende) ‘ontwaakte perspectief’ daarentegen, is het volstrekt logisch.

Met andere woorden, ik zie en ervaar en snap hoe het in elkaar zit terwijl Frits er geen touw aan vast kan knopen. Dat klinkt als een paradox, want hoe kan ik/Frits het zien, ervaren en snappen en tegelijk niet zien, niet ervaren en niet snappen, maar als je ‘wakker’ bent, zijn er geen paradoxen meer en ben ‘ik’ niet meer ‘Frits’.

Anyway… Er is ‘dat wat is’ waarin blijkbaar een ‘denkgeest’ is ontstaan die, net zoals bij celdeling, zich gesplitst heeft in twee denkgeesten die in Een Cursus In Wonderen respectievelijk de ‘juiste denkgeest’ en de ‘ego denkgeest’ worden genoemd. De uit ‘dat wat is’ ontstane ‘denkgeest’ is een ‘keuzesmakende denkgeest’ en daar is, zo leeft het vermoeden, de keuze gemaakt tussen de ‘juiste denkgeest’ en de ‘ego denkgeest’.

Voor alle duidelijkheid, de ‘keuzesmakende denkgeest’, de ‘juiste denkgeest’ en de ‘ego denkgeest’ bestaan alleen in de Droomstaat. Alle drie zijn ze te kennen maar niettemin volledig onwaar. ‘Dat wat is’, daarentegen, is het enige dat schijnbaar bestaat buiten de Droomstaat — aangezien de Droomstaat schijnbaar plaatsvindt in ‘dat wat is’ — en daardoor is ‘dat wat is’ onkenbaar maar waar (of: Waarheid).

Dit klinkt waarschijnlijk opnieuw onlogisch wanneer het bekeken en ervaren wordt vanuit het personage dat zich identificeert met het lichaam en het denken, maar vanuit het ‘ontwaakte’ perspectief volkomen voor de hand liggend.

Middels Spirituele Autolyse (wat is waar?) en Zelfonderzoek (wat ben ik?) bestaat er de kans dat er wellicht de mogelijkheid ontstaat om voorbij de identificatie met het lichaam en denken te kijken. Vervolgens bestaat er de kans dat je even doorschiet en buiten de Droomstaat terechtkomt. Als dat gebeurt, dan zul je ervaren dat jij, als entiteit, niet kunt bestaan buiten die Droomstaat en zul je terugkeren in de Droomstaat. Het eerste waar je dan in terechtkomt is de ‘keuzesmakende denkgeest’ en daar krijg je opnieuw de kans om te kiezen tussen de ‘juiste denkgeest’ en de ‘ego denkgeest’.

Anders gezegd, middels Spirituele Autolyse en Zelfonderzoek krijg je een glimp te zien van hoe het is om niet te bestaan, en dat is niet wat je wilt (trust me). Vervolgens ervaar je hoe het is om schijnbaar te bestaan zonder identificatie met het lichaam en denken en heb je tijdelijk de kans om schijnbaar te kiezen tussen het blijven in deze staat (juiste denkgeest) en terugkeer naar identificatie met het lichaam en denken (ego denkgeest).

Dit gebeuren, wat ik in de bovenstaande twee paragrafen met veel woorden beschrijf, vindt plaats in tijdloosheid en zal voor het personage als korter dan een seconde worden ervaren. Niettemin, zelfs wanneer je ‘kiest’ voor de ‘juiste denkgeest’, blijft de ‘ego denkgeest’ pogingen wagen om je alsnog over te halen voor ‘hem’ te kiezen en, in de meeste gevallen, is de ‘ego denkgeest’ daarin erg succesvol. Vandaar dat ik mijzelf en het actiefiguurtje Frits nog steeds middels autolyse moet overtuigen dat ik de juiste ‘keuze’ heb gemaakt.

Het drie-stap mechanisme van deze schijnbare realiteit op aarde, is:

  1. Dat wat is
    ↓    ↓    ↓
  2. (Keuzesmakende) Denkgeest
    ↓    ↓    ↓
  3. Schijnbare realiteit/Droomstaat

De weg terug ziet er dan als volgt uit:

  1. Spirituele Autolyse (wat is waar?) en Zelfonderzoek (wat ben ik?)
    ↓    ↓    ↓
  2. Dat wat is (onleefbare en onbestaanbare situatie)
    ↓    ↓    ↓
  3. (Keuzesmakende) Denkgeest

En vervolgens is er de keuze tussen de ‘juiste denkgeest’ en de ‘ego denkgeest’; of tussen ‘ontwaken’ en ‘dromen’; of tussen ‘non-dualiteit’ en ‘dualiteit’… alle drie: same difference.

Het verschil tussen de ‘juiste denkgeest’ en de ‘ego denkgeest’ is het verschil tussen een ‘fijne droom’ en een ‘nachtmerrie’, tussen onpersoonlijk leven (makkelijker/lichter/vrij) en persoonlijk leven (moeilijker/zwaarder/gebonden). Ego hoeft hiervoor niet verslagen te worden, je hoeft alleen bloedserieus te onderzoeken wat waar is en wat je bent. Dan zul je, na een trip in never-never-land (‘dat wat is’, waar je niet kunt bestaan), inzien dat je voorheen een verkeerde keuze hebt gemaakt door voor de ‘ego denkgeest’ te kiezen en dat je nu kunt kiezen voor de ‘juiste denkgeest’.

… en dan ben je nog niet klaar, want dan begint het pas.

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie