DE ‘BOODSCHAP’

Ik realiseer me de laatste tijd dat ik eigenlijk sinds 2012/2013 steeds hetzelfde schrijf in andere bewoordingen. Het is niet zo dat ik steeds iets nieuws te vertellen heb, maar dat er schijnbaar de noodzaak opkomt om een poging te wagen het nog duidelijker te verwoorden.

Ik denk dat mijn basis ‘boodschap’ redelijk simpel te begrijpen is, maar dat het probleem voornamelijk ligt bij wie het begrijpt. Wanneer ‘dat wat jij bent en alles is’ het begrijpt, dan zal het vrij snel duidelijk zijn en ben je klaar, maar als het ‘dat wat je gelooft te zijn’ is dat het begrijpt, dan wordt er iets van gemaakt wat het niet is en ga je terug naar start — of liever gezegd, je bent dan nog nooit begonnen.

De ‘boodschap’ is, kort gezegd: Jij bent altijd dat wat je bent en dat wat je bent is dat wat is. Aangezien dat voor alles en iedereen geldt, is er alleen dat wat is (non-duaal) en alles wat schijnbaar los van elkaar bestaat (duaal), is niet en bestaat niet. Nog korter gezegd: jij bent niet wat je gelooft te zijn. Nog korter? Jij bestaat niet.

Wat dit inzicht tegenhoudt is het idee en het geloof dat jij een losstaand personage bent dat wakker kan worden en eenheid kan ervaren, want dat losstaande personage dat je gelooft te zijn wil niet ophouden te bestaan. Wakker worden en eenheid ervaren als een losstaand personage is simpelweg onmogelijk. Zolang je gelooft een losstaand personage te zijn, zul je geloven dat de wereld waarin je schijnbaar leeft de absolute fysiek tastbare waarheid en realiteit is, zelfs wanneer je denkt dat je gelooft dat dit niet zo is.

Wanneer je als een losstaand personage inziet dat de wereld om je heen niet een absolute fysiek tastbare waarheid en werkelijkheid is, dan is dat slechts ‘dat wat jij denkt en gelooft te zijn’ die dit als nieuwe waarheid heeft aangenomen en niet ‘dat wat je werkelijk bent’. Dan heb je jezelf wijsgemaakt dat de alles om je heen — behalve jijzelf — niet een absolute fysiek tastbare waarheid en werkelijkheid is. Dan droom je dat je niet meer droomt omdat de ‘boodschap’ is ontvangen door het personage dat je denkt te zijn in plaats van dat wat je werkelijk bent.

Zolang jij als losstaand personage gelooft dat jij iets ervaart, dan is het dat niet. Het is pas ‘het’ wanneer jij dit niet meer ervaart, maar dan is het geen ervaring meer. Pas wanneer er een inherente zekerheid bestaat dat jij als losstaand personage niet bestaat, niets doet, niets wilt en niets ervaart, kun je jezelf ‘wakker’ noemen. Tot dat moment droom je; en dan maakt het niet uit wat je droomt.

Advertenties
Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

ZOEKEN NAAR JE WERKELIJKE ZELF

In de spirituele zoektocht is één van de meest aangeprezen methodes de zoektocht naar jezelf. De schuld hiervoor ligt voor een groot deel bij Ramana Maharshi die door de huidige neo-Advaita en spirituele gemeenschap als één van de ‘grootste’ spirituele leraren geldt, maar wiens boodschap tegenwoordig door weinig mensen werkelijk wordt begrepen.

Ramana’s mantra was ‘wie ben ik?’, maar daarmee doelde hij niet op de fysieke ik. Hij wilde niet dat mensen op zoek zouden gaan naar de zelf van het ik-personage dat ze geloven te zijn, maar naar dat wat ze werkelijk zijn; dat wat alles is. Vanzelfsprekend is dit verkeerd uitgelegd vanaf het moment dat de ego-denkgeest deze boodschap heeft gekaapt en heeft verbasterd tot een vorm waarin de ‘ik’ kan blijven bestaan.

Nog steeds gaan de meeste spirituele zoekers en leraren er vanuit dat er een ‘ik’ is die iets kan vinden en zien dat gebruikt kan worden voor diezelfde ‘ik’ — zelfs binnen de Advaita waar dat ontkent wordt terwijl hun acties het tegendeel erkennen. Men gaat er vanuit dat de ‘ik’ onderzocht dient te worden zodat diens ware aard gevonden kan worden en, indien mogelijk, verbeterd kan worden. Ze zetten de ‘ik’ in om die ‘ik’ te zoeken ter vernietiging van diezelfde ‘ik’ om zo een betere ‘ik’ te worden, een ronduit gestoorde opdracht die nergens toe leidt.

Het probleem van de gehele spirituele zoektocht is de misvatting dat hier een ‘ik’ zou zijn die kan zien wat die ‘ik’ in alle absolute werkelijk en waarheid zelf is. Die misvatting is de reden dat er, letterlijk eeuwen nadat mensen die er achter zijn gekomen hoe het werkt dat gecommuniceerd hebben, nog steeds spirituele zoekers zijn.

De standaard spirituele zoeker gelooft nog steeds een ‘ik’ te zijn die, in de vorm van die ‘ik’, in staat moet zijn te weten en te zien wie de werkelijke ‘ik’ is. Wanneer die ‘ik’ dan gevonden is — wat nooit gebeurt — wil die ‘ik’ vervolgens bevrijding voor diezelfde ‘ik’. Als je nou even een stap naar achter doet, diep adem haalt, en eens even heel serieus kijkt naar wat dat werkelijk betekent, dan moet je toch inzien dat dit niet kan werken?

Het enige wat je hier kunt doen is onderzoeken wat je denkt te zijn en inzien dat je dat niet bent. Wanneer er de realisatie is dat jij niet dit lichaam, niet deze geest, niet dat denken, niet die gevoelens, niet die emoties en dus niet deze persoon bent, dan moet je wel dat zijn wat je altijd bent geweest. Hier kun je niet naar kijken, dat kun je niet zien, dat kun je niet ervaren omdat je dat bent.

Een belangrijk onderdeel van die realisatie is dat er ook de realisatie wordt gedownload dat alles wat die ‘ik’ die je dacht te zijn overkomt, alles wat die ‘ik’ voelt, elk trauma, elke angst, elke pijn en elk lijden, niets te maken heeft met wat jij werkelijk bent. Het belang en de belangrijkheid van dat alles wordt automatisch verminderd tot het niveau van het zien van drama en rampen op het beeldscherm in de bioscoop of op de TV.

Die realisatie is overigens niet jouw realisatie, maak die vergissing niet. Het is niet de ‘ik’ die realiseert dat hij niet die ‘ik’ is, want dan is er nog steeds die ‘ik’ die dat realiseert. Met andere woorden, dat is de ego-denkgeest die de realisatie kaapt en gebruikt ter versterking van het ego-denken. De realisatie vindt plaats in dat wat je werkelijk bent, in dat wat jij als ‘ik’ niet kunt zien, ervaren en vinden, in dat wat jij alleen maar kunt zijn omdat je dat bent.

Er kan alleen gezien, ervaren en gevonden worden wat jij niet bent. Wat jij werkelijk bent kan niet gezien, ervaren of gevonden worden, omdat jij dat bent. Waarom zou jij jezelf moeten zien, ervaren of vinden als jij dat al bent en bovendien altijd bent geweest en altijd zal zijn? Moet een steen op zoek gaan naar zijn werkelijke ‘steenheid’ om een ware steen te worden?

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

ADVAITA EN NON-DUALISME

Waarschijnlijk heb ik dit wel eens geschreven of gezegd, maar ik weet dat niet meer… ik heb niet de gewoonte om het verleden te onthouden aangezien het voorbij is en ik er niets meer mee kan doen. Maar, ik wil het even over advaita en non-dualisme hebben, omdat ik de laatste tijd veel geconfronteerd word met ‘nincompoops’ (= domme personen) die daar een new age vorm van hebben gekneed.

Wat deze ‘nincompoops’ met de eeuwenoude kennis van de A-Dvaita Vedante hebben gedaan is er iets van maken dat als persoon kan worden ervaren en geleefd. Zij maken zichzelf wijs dat zij en alles om hen heen één is, aangezien advaita ‘geen twee’ betekent en non-dualisme ‘geen dualisme’. Zij geven vervolgens cursussen om andere mensen, die nog geloven niet één te zijn, te leren hoe ze kunnen geloven dat ze één zijn met alles om hun heen.

Dat is natuurlijk complete waanzin!

Advaita — in feite is het A-Dvaita — betekent ‘geen twee’. In het Nederlands (en vrijwel het gehele westen) wordt dit vertaald als ‘non-dualisme’ wat simpelweg betekent ‘geen dualisme’ wat in feit hetzelfde is als ‘geen twee’.

De waanzin van de new age advaitisten is dat ze geloven dat het één moet zijn omdat het geen twee is, of in het westen, dat het non-duaal moet zijn omdat het niet duaal is. In de oude A-Dvaita Vedante wordt nergens beweerd of gezegd dat het één is, er wordt gezegd dat er geen twee bestaat, dus niet dat het ‘non-duaal’ is, maar dat er geen dualiteit bestaat.

Dus als je om je heen kijkt, is alles wat je ziet, alles wat je ervaart, je complete omgeving met alles er in, duaal en A-Dvaita Vedante zegt heel simpel dat er geen twee is, geen dualiteit. De enige juiste conclusie kan alleen maar zijn dat dit leven op aarde in dit universum, wat inherent duaal is, niet is. Er is geen twee, dus alles wat duaal is, is er niet.

Het is niet één, het bestaat simpelweg in zijn geheel NIET! Anders gezegd, de duale realiteit die we ervaren en zien is NIET. Weer anders gezegd, de duale realiteit die we ervaren en zien is een Droomstaat. Wij en alles om ons heen zijn niet één, nee, wij en alles om ons heen zijn NIET, omdat twee en dualiteit onmogelijk zijn.

Weer anders gezegd, zien wij niet de werkelijkheid ten onrechte duaal waar het dus schijnbaar non-duaal zou zijn, maar we zien de werkelijkheid ten onrechte als een bestaand iets terwijl het in zijn geheel niet kan bestaan. A-Dvaita vertelt ons heel simpel in twee woorden dat wij als levende entiteiten op een aarde in een universum NIET BESTAAN!

Dus al die ‘nincompoops’ die cursussen geven over non-duaal bestaan en je beloven te coachen naar éénheid, begrijpen er niets van en het is werkelijk doodzonde om daar nog één fucking cent aan uit te geven. Er bestaat niet zoiets als non-dualiteit omdat er niet zoiets als dualiteit bestaat, dus hoe ga je dat leren en hoe ga je dat doen? Niet dus!

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

ANDERE ‘LERAREN’

Ik begrijp dat het lastig is om je voor te stellen dat alles wat je ziet en ervaart er niet is en dat er nooit iets is gebeurd, dus ik begrijp ook dat er mensen zijn die mijn — hoe zal ik het noemen? — ‘inzichten’ negeren of de noodzaak voelen mij te overtuigen van mijn ongelijk en, vanzelfsprekend, hun eigen gelijk.

Vooral dat laatste komt veel voor bij mensen die het advaita/non-dualistische geloof aanhangen. Dit zijn veelal mensen die de leerling waren of zijn van leerlingen van leerlingen van mensen als Alexander Smit en Wolter Keers. Deze twee mensen waren directe leerlingen van Ramana Maharshi (Wolter Keers) en Nisargadatta Maharaj (Alexander Smit) en hebben dus die leer verkondigt.

De leer van beiden, Ramana en Nisargadatta, stelt heel duidelijk dat deze schijnbare werkelijkheid waarin we leven niet werkelijk bestaat als een solide en tastbare werkelijkheid, bovendien is er geen ‘ik’ aanwezig in het schijnbare lichaam. Zij geven duidelijk aan dat dit schijnbare bestaan een Droomstaat is, daar bestaat geen enkele twijfel over.

Dus ergens langs de lijn van Ramana en Nisargadatta, via Keers en Smit, naar de mensen die nu op hun troontje zitten, is de boodschap verwaterd tot iets dat letterlijk wel te verkopen is aan zoekers die spirituele verlichting en een nondualistisch bestaan willen voor de persoon in dat lichaam. Ramana zelf omschreef dat als een niet bestaand ding dat verlossing wil voor dat niet bestaande ding; hij was daar heel erg duidelijk in.

Het zijn die mensen die nu op hun troontjes zitten, zij die zichzelf tot leraar hebben gebombardeerd, die mij vertellen dat ik het verkeerd zie, terwijl zij overduidelijk een verwaterde boodschap hebben ontvangen en nu in de waan leven dat zij als persoon de non-dualistische ervaring beleven en daarom kunnen verkopen aan andere mensen die dat ook willen voor de persoon die zij geloven te zijn.

Ik begrijp dat ik het die mensen niet aan het verstand kan peuteren dat ze naar de verkeerde boodschap hebben geluisterd en dat wat zij geloven te zijn — verlicht of non-dualistisch — een waanbeeld is dat ze zichzelf hebben aangepraat. Ze willen dat niet horen, want zij hebben er zoveel tijd en moeite in geïnvesteerd, en ze verdienen er geld aan, dat het simpelweg gewoon waar moet zijn; ze willen helemaal niet horen dat ze hun tijd en moeite verspild hebben en dat ze letterlijk onzin verkopen.

En toch is dat zo.

Dus ik begrijp dat mijn boodschap niet geliefd is. Ik begrijp dat ik nooit op een troontje zal mogen zitten, omdat er geen ziel op aarde is die gaat betalen om te horen te krijgen dat wat ze allemaal gedaan hebben letterlijk voor niets is geweest en dat zij daarbovenop ook nog eens niet bestaan.

Niemand gaat stilletjes luisteren terwijl ik vertel dat wat zij denken en geloven te zijn helemaal niets van mij gaat krijgen, ongeacht hoeveel geld ze op mijn rekening storten. Maar dat is precies wat veel van de huidige non-dualisme leraren doen — uitzonderingen daargelaten, maar die zijn op één hand te tellen.

Die huidige leraren leveren veelal een verwaterde- en dus onware boodschap waarmee ze suggereren dat de leerlingen verlicht kunnen worden, of non-dualistisch kunnen bestaan, als de persoon die zij zijn. Dat gaat dus nooit gebeuren, waardoor deze leerlingen tot het einde der tijden leerling blijven en hun geld blijven geven aan deze sjacheraars.

Natuurlijk willen deze leraren/sjacheraars niet dat ik een simpele boodschap verkondig waarmee iedereen die dat wil aan de slag kan gaan en dat geen ene fuck kost. Natuurlijk gaan die lui mij tegenspreken en zo nodig aanvallen en zwart maken. En dat is cool, begrijp me niet verkeerd. Ik heb er geen enkel probleem mee en zie de humor er wel van in, alleen ga ik niet meer met ze in gesprek… die tijd heb ik gehad.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen

VOORTDURENDE AUTOLYSE

Hoewel het niet uit te leggen is, ga ik toch maar weer eens een poging wagen om het op virtueel papier te zetten. Ik merk, hoewel er vrijwel geen identificatie meer is met het lichaam ‘Frits’, het ‘niet meer identificeren’ (ook wel het ‘ontwaakt zijn’ genoemd, of het foutieve ‘verlicht zijn’) nog niet bestendig genoeg is en er nog steeds autolyse nodig is… en dit is dat.

Het is, voor zover ik het kan overzien, een drie-stap mechanisme waardoor alles wat we nu meemaken als schijnbaar ‘echt’ schijnbaar is ontstaan. In eerste instantie is er ‘dat wat is’ waarvan ik alleen maar kan aannemen dat het er is. Waarom? Omdat, aangezien het overduidelijk is dat deze wereld, die we schijnbaar als echt ervaren, niet ‘echt’ kan zijn — er zijn geen bewijzen voor anders dan aannames, geloof en ongefundeerde overtuigingen — moet er is toch schijnbaar iets zijn waarin deze schijnbare realiteit schijnbaar plaatsvindt.

Iets, ook als het een illusie of een droom is, kan niet plaatsvinden in niets, want iets in niets is niets en dan zou er zelfs geen illusie of droom zijn. Een illusie of een droom kan niet op zichzelf staan, het heeft iets nodig om uit voort te komen. Dus er moet ‘iets’ zijn waarin het plaatsvindt, ook al is dat ‘iets’ misschien niet iets tastbaars. Misschien is dat ‘iets’ waarin het plaatsvindt een vormloos ontastbaar iets, ik weet het niet, maar dat het ‘iets’ moet zijn, is overduidelijk.

Ik vermoed dat dit niet echt logisch klinkt. Ik kan inzien dat het, gezien vanuit het perspectief van actiefiguurtje Frits, onvoorstelbaar klinkt en daarom — zo neem ik aan — zal het waarschijnlijk onlogisch en/of onvoorstelbaar klinken voor iedereen die zich identificeert met zijn of haar lichaam en denken, en dus redeneert vanuit de illusie/droom. Maar, bekeken en ervaren vanuit het (arrogant klinkende) ‘ontwaakte perspectief’ daarentegen, is het volstrekt logisch.

Met andere woorden, ik zie en ervaar en snap hoe het in elkaar zit terwijl Frits er geen touw aan vast kan knopen. Dat klinkt als een paradox, want hoe kan ik/Frits het zien, ervaren en snappen en tegelijk niet zien, niet ervaren en niet snappen, maar als je ‘wakker’ bent, zijn er geen paradoxen meer en ben ‘ik’ niet meer ‘Frits’.

Anyway… Er is ‘dat wat is’ waarin blijkbaar een ‘denkgeest’ is ontstaan die, net zoals bij celdeling, zich gesplitst heeft in twee denkgeesten die in Een Cursus In Wonderen respectievelijk de ‘juiste denkgeest’ en de ‘ego denkgeest’ worden genoemd. De uit ‘dat wat is’ ontstane ‘denkgeest’ is een ‘keuzesmakende denkgeest’ en daar is, zo leeft het vermoeden, de keuze gemaakt tussen de ‘juiste denkgeest’ en de ‘ego denkgeest’.

Voor alle duidelijkheid, de ‘keuzesmakende denkgeest’, de ‘juiste denkgeest’ en de ‘ego denkgeest’ bestaan alleen in de Droomstaat. Alle drie zijn ze te kennen maar niettemin volledig onwaar. ‘Dat wat is’, daarentegen, is het enige dat schijnbaar bestaat buiten de Droomstaat — aangezien de Droomstaat schijnbaar plaatsvindt in ‘dat wat is’ — en daardoor is ‘dat wat is’ onkenbaar maar waar (of: Waarheid).

Dit klinkt waarschijnlijk opnieuw onlogisch wanneer het bekeken en ervaren wordt vanuit het personage dat zich identificeert met het lichaam en het denken, maar vanuit het ‘ontwaakte’ perspectief volkomen voor de hand liggend.

Middels Spirituele Autolyse (wat is waar?) en Zelfonderzoek (wat ben ik?) bestaat er de kans dat er wellicht de mogelijkheid ontstaat om voorbij de identificatie met het lichaam en denken te kijken. Vervolgens bestaat er de kans dat je even doorschiet en buiten de Droomstaat terechtkomt. Als dat gebeurt, dan zul je ervaren dat jij, als entiteit, niet kunt bestaan buiten die Droomstaat en zul je terugkeren in de Droomstaat. Het eerste waar je dan in terechtkomt is de ‘keuzesmakende denkgeest’ en daar krijg je opnieuw de kans om te kiezen tussen de ‘juiste denkgeest’ en de ‘ego denkgeest’.

Anders gezegd, middels Spirituele Autolyse en Zelfonderzoek krijg je een glimp te zien van hoe het is om niet te bestaan, en dat is niet wat je wilt (trust me). Vervolgens ervaar je hoe het is om schijnbaar te bestaan zonder identificatie met het lichaam en denken en heb je tijdelijk de kans om schijnbaar te kiezen tussen het blijven in deze staat (juiste denkgeest) en terugkeer naar identificatie met het lichaam en denken (ego denkgeest).

Dit gebeuren, wat ik in de bovenstaande twee paragrafen met veel woorden beschrijf, vindt plaats in tijdloosheid en zal voor het personage als korter dan een seconde worden ervaren. Niettemin, zelfs wanneer je ‘kiest’ voor de ‘juiste denkgeest’, blijft de ‘ego denkgeest’ pogingen wagen om je alsnog over te halen voor ‘hem’ te kiezen en, in de meeste gevallen, is de ‘ego denkgeest’ daarin erg succesvol. Vandaar dat ik mijzelf en het actiefiguurtje Frits nog steeds middels autolyse moet overtuigen dat ik de juiste ‘keuze’ heb gemaakt.

Het drie-stap mechanisme van deze schijnbare realiteit op aarde, is:

  1. Dat wat is
    ↓    ↓    ↓
  2. (Keuzesmakende) Denkgeest
    ↓    ↓    ↓
  3. Schijnbare realiteit/Droomstaat

De weg terug ziet er dan als volgt uit:

  1. Spirituele Autolyse (wat is waar?) en Zelfonderzoek (wat ben ik?)
    ↓    ↓    ↓
  2. Dat wat is (onleefbare en onbestaanbare situatie)
    ↓    ↓    ↓
  3. (Keuzesmakende) Denkgeest

En vervolgens is er de keuze tussen de ‘juiste denkgeest’ en de ‘ego denkgeest’; of tussen ‘ontwaken’ en ‘dromen’; of tussen ‘non-dualiteit’ en ‘dualiteit’… alle drie: same difference.

Het verschil tussen de ‘juiste denkgeest’ en de ‘ego denkgeest’ is het verschil tussen een ‘fijne droom’ en een ‘nachtmerrie’, tussen onpersoonlijk leven (makkelijker/lichter/vrij) en persoonlijk leven (moeilijker/zwaarder/gebonden). Ego hoeft hiervoor niet verslagen te worden, je hoeft alleen bloedserieus te onderzoeken wat waar is en wat je bent. Dan zul je, na een trip in never-never-land (‘dat wat is’, waar je niet kunt bestaan), inzien dat je voorheen een verkeerde keuze hebt gemaakt door voor de ‘ego denkgeest’ te kiezen en dat je nu kunt kiezen voor de ‘juiste denkgeest’.

… en dan ben je nog niet klaar, want dan begint het pas.

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

DE VIRTUELE SCHEIDING TUSSEN MIJ EN FRITS

Aangezien het niet mogelijk is om onder woorden te brengen wat ‘ontwaken’ (soms verward met ‘verlichting’) werkelijk is, blijft er alleen de mogelijke mogelijkheid over dat ik aan de hand van mijzelf ga laten zien hoe het is om ‘ontwaakt’ te zijn.

Op een (Engelstalig) Forum is er een discussie/gesprek gaande over de praktijk van ‘mindfulness’ als spirituele weg naar ‘ontwaken/verlichting’ — in dit gesprek omschreven als ‘mindlessness’. Het verschil tussen de twee is duidelijk, ‘mindful’ is vol van geest, vol van ‘ik”, en ‘mindless’ is geesteloos, met andere woorden: zonder ‘ik’.

Ik haal dit aan omdat, wanneer ik mijzelf als voorbeeld neem om te laten zien hoe het is om ‘ontwaakt’ te zijn, ik tegen het probleem aanloop dat ik niet ‘ik, dit lichaam met deze geest’ ben maar dat ik ‘dat wat ik ben’ ben dat dit lichaam met deze geest observeert en ervaart als schijnbaar zijnde mij. Je ziet aan die zin al dat dit verwarrend is.

Dus, met het plan in gedachten om mijzelf als voorbeeld te nemen, om te laten zien aan de hand van voorbeelden hoe het is om ‘ontwaakt’ te zijn, moet ik een fictieve virtuele scheiding aanbrengen tussen wat ik ben (absoluut oneindig whatever the fuck ik ben en alles is) en wat ik schijn of lijk te zijn (lichaam-geest-constructie).

Die fictieve virtuele scheiding breng ik aan door nu hier af te spreken, of aan te geven, dat, wanneer ik  naar ‘absoluut oneindig whatever the fuck ik ben en alles is’ verwijs, ik — ik, mij, mijzelf — zal gebruiken, en wanneer ik naar deze ‘lichaam-geest-constructie’ verwijs, ik — Frits — zal gebruiken. In het laatste geval zal ik ook in de tweede persoonsvorm enkelvoud schrijven.

Voorbeeld: “Frits drinkt zijn koffie zwart en leest wat ik heb geschreven.”

Dit is een voorlopige werkconstructie als experiment om te bekijken of ik in mijn teksten een duidelijke scheiding kan aanbrengen tussen wat ik werkelijk ben (ik, mij, mijzelf) en de lichaam-geest-constructie (actiefiguur) die ik in de Droomstaat schijn te zijn (Frits).

Dit zijn de parameters die ik vanaf nu wil gaan proberen te gebruiken op deze blog. Als blijkt dat het niet werkt of alleen maar meer verwarring oplevert, dan ga ik op zoek naar een andere manier van schrijven waarin duidelijk is dat IK niet dit lichaam en deze geest ben — dat IK niet Frits ben –, maar hetgeen dat dit lichaam en deze geest observeert en ervaart  — hetgeen dat Frits observeert en ervaart.

Met andere woorden: ik zie en ervaar wat Frits schijnbaar doet, voelt, ziet, hoort en proeft, maar wat Frits schijnbaar doet, voelt, ziet, hoort en proeft, heeft geen enkel effect op mij, op dat wat ik werkelijk ben.

(ik voel nu al aan mijn water dat dit waarschijnlijk nergens op uit zal lopen, maar ik ga het gewoon tegen beter weten in proberen.)

Geplaatst in Geen categorie | 1 reactie

WAAROM WAKKER WORDEN? (4)

Een aantal jaren geleden (eind 2014 – begin 2015), heb ik een drieluik geschreven met de titel ‘Waarom Wakker Worden?’ (deel 1, deel 2, deel 3). Ik heb ze niet herlezen, maar ik vermoed dat ik er sinds kort anders naar kijk; dus dit wordt wellicht een ‘vergeet alles wat ik hiervoor heb gezegd over de noodzaak van wakker worden’-verhaal.

Dit leven op aarde in het universum is een Droomstaat en dat maakt van alles in dit leven op deze aarde en in dit universum, alsmede dat leven zelf, een droom of op z’n minst iets dat te vergelijken is met een droom, dus niets doet er werkelijk toe. Dus waarom zou er voor iemand die niet werkelijk bestaat — anders dan in de droom — de noodzaak bestaan om wakker te worden uit die droom, met als gevolg dat die persoon niet meer bestaat? Vanuit het personage bekeken, vanuit het actie-figuurtje gezien, is het compleet onzinnig om niet meer te willen bestaan.

Voorheen, voor er internet was, kwam je wel of niet direct in aanraking met het idee van ‘ontwaken uit de Droomstaat’ (ook wel ‘verlichting’ genoemd) omdat er iets in je aan de gang was dat hierom vroeg. Vervolgens waren er twee mogelijke gevolgen:

  1. Je was een serieuze zoeker en ging zelf op zoek naar ‘waarheid’; of…
  2. Je sloot je aan bij een sekte en volgde een megalomane goeroe.

Tegenwoordig komen mensen die deze ‘noodzaak’ voor ontwaken of verlichting niet van binnen voelen in aanraking met die mogelijkheid via internet en magazines die gepromoot worden vanuit de ‘spirituele marktplaats’. Deze mensen denken wellicht dat het wel ‘cool’ of ‘vet’ of ‘hip’ is (of welke term tegenwoordig dan ook gebruikt wordt) en voor hen is de New Age ontworpen. Zij dansen rond een kampvuur, branden wierook, doen aan meditatie en/of yoga, prediken liefde en maken zichzelf wijs dat ze wakker en verlicht zijn.

Ik dwaal af…

Mijn punt is dat de noodzaak om wakker te worden van binnenuit dient te komen en in de meeste gevallen komt het van binnenuit wanneer je niet gelukkig bent met het leven dat je leidt, niet gelukkig met hoe je de wereld ervaart of niet gelukkig met jezelf. Pas dan kun je een serieuze zoeker worden en alleen dan bestaat er de kans dat je ontwaakt uit de Droomstaat.

Voor iedereen die wel gelukkig of tevreden is met zijn of haar leven en zijn of haar plaats in deze schijnbare wereld, is ontwaken geen noodzaak. Mijn voorstel is dat deze mensen gewoon lekker doorgaan met wat hen gelukkig maakt. Ook als dat dansen rond het vuur, het branden van wierook, het doen aan meditatie en/of yoga, liefde prediken en jezelf wijsmaken dat je wakker en verlicht bent is.

(Mijn goede raad is dan wel om het voor jezelf te houden, want de kans bestaat dat je iemand zoals mij tegenkomt die vervolgens de noodzaak voelt om je te vertellen dat je uit je nek lult… wat ook daadwerkelijk zo is.)

Dus, recapitulerend:

  • Als je gelukkig en/of tevreden bent is er geen enkele noodzaak om te ontwaken uit de Droomstaat. Blijf dan weg bij deze materie, want je zult er niet beter van worden; maar…
  • Als je ongelukkig en/of ontevreden bent, dan ontstaat die noodzaak geheel vanzelf. Mocht dit het geval zijn en je hebt hulp of ondersteuning nodig bij je proces, dan is er altijd de mogelijkheid om mij een mail te sturen en vragen te stellen (of ik kan je doorverwijzen naar iemand anders of goed werkmateriaal).

Op zich is er geen noodzaak om te ontwaken uit de Droomstaat, aangezien ‘dit hier’ een Droomstaat is en er ‘hier nu’ niet werkelijk iets gebeurt. Dat is voor iedereen hetzelfde, ongeacht of je het wel of niet gelooft. Er is geen wereld en wij zijn niet het Ego en niet ons lichaam, en of je nu wel of niet gelooft in ontwaken uit de Droomstaat of de Droomstaat an sich, verandert daar helemaal niets aan.

Uiteindelijk sterft elk lichaam (wakker of niet wakker), eindigt de droom en is er nooit iets gebeurd; niets wat je wel of niet doet verandert daar iets aan.

Geplaatst in Geen categorie | Een reactie plaatsen